Torfowiec kończysty
| Torfowiec kończysty | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Gromada | mchy |
| Klasa | torfowce |
| Rząd | torfowce |
| Rodzina | torfowcowate |
| Rodzaj | torfowiec |
| Gatunek | torfowiec kończysty |
| Nazwa systematyczna | |
| Sphagnum fallax (Klinggr.) Klinggr. Schriften Naturf. Ges. Danzig Ser. 2, 5 (1): 209, 1881 |
|
| Synonimy | |
|
Sphagnum recurvum auct. non P.Beauv., S. apiculatum Lindb., Sphagnum intermedium Hoffm., Sphagnum pulchricoma C. Muell. |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Torfowiec kończysty[1], torfowiec odgięty (Sphagnum fallax (Klinggr.) Klinggr.) – gatunek mchu z rodziny torfowcowatych. Jeden z najczęściej występujących torfowców w Polsce. Jego zasięg obejmuje Europę, Azję i Amerykę Północną.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Mech tworzy zbite, dywanowe darnie, barwy zielonej, białawej lub jasnobrązowej.
- Budowa gametofitu
- Łodyżki sztywne, długości do 20 cm. Liście łodygowe są równobocznie trójkątne, w nasadzie rozszerzone, o bokach długości 1 mm, na szczycie z ostrym kończykiem. Komórki wodne w tych liściach zwykle bez listewek. Liście gałązkowe są lancetowate i osiągają 2 mm długości przy 0,6 mm szerokości. Pory w komórkach wodnych znajdują się głównie w kątach stykających się komórek.
- Budowa sporofitu
- Puszki tworzą się dość często. Zarodniki są żółte, gładkie lub słabo brodawkowane.
Zmienność [edytuj]
W obrębie tego gatunku wyróżnianych było się szereg niższych taksonów, czasem podnoszonych do rangi gatunków. Obecnie według bazy danych ITIS podgatunki te i odmiany nie są uznawane i traktowane są jako synonimy odmiany typowej Sphagnum recurvum recurvum P. -beauv[2].
Biologia i ekologia [edytuj]
- Występuje głównie na torfowiskach przejściowych, gdzie tworzy zwykle zbite i rozległe darnie będąc głównym składnikiem mszaru torfowcowego, także w dolinkach i na okrajkach torfowisk wysokich oraz na brzegach dołów potorfowych i wokół zbiorników humitroficznych.
- W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek wyróżniający dla zbiorowiska Eriophorum vaginatum-Sphagnum fallax[3].
- Zarodnikowanie w warunkach Polski odbywa w lipcu i sierpniu.
Zagrożenia i ochrona [edytuj]
Gatunek objęty jest w Polsce częściową ochroną gatunkową na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin[4].
Przypisy
- ↑ Ryszard Ochyra, Jan Żarnowiec, Halina Bednarek-Ochyra: Census catalogue of Polish mosses. Kraków: Insitute of Botany of the Polish Academy of Sciences, 2003. 83-85444-84-X.
- ↑ Sphagnum recurvum P. Beauv. (ang.). Integrated Taxonomic Information System. [dostęp 1 września 2008].
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
- ↑ Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 81)
Bibliografia [edytuj]
- Stanisław Kłosowski, Grzogorz Kłosowski: Rośliny wodne i bagienne. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2006. ISBN 978-83-7073-248-6.
- Bronisław Szafran: Musci – Mchy. Flora słodkowodna Polski, tom 16. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1963.
