Torpeda Typ 93

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Typ 93
Type93torpedo.jpg
Państwo Japonia
Rodzaj torpeda niekierowana
Lata produkcji 1936-1945
Długość 9 m
Średnica 610 mm
Masa 2700 kg
Napęd silnik tłokowy dwucylindrowy o mocy 520 KM, wykorzystujący jako paliwo naftę i utleniacz tlen[1]
Zasięg 20 km przy 48-50 węzłów
32 km przy 40-42 węzły
40 km przy 36-38 węzłów
Prędkość maksymalna do 50 węzłów
Masa głowicy 490 kg

Torpeda Typ 93 (jap. 93 Shiki gyorai) – japońska torpeda, prawdopodobnie najszybsza i największa torpeda drugiej wojny światowej. W trakcie wojny na Pacyfiku pozostawała na uzbrojeniu wielu typów japońskich krążowników oraz niszczycieli. Potocznie znana pod amerykańskim powojennym określeniem "Długa Lanca" (ang. Long lance)[1]. Torpeda Typ 93 Model 1 miała kaliber 610 mm i przenosiła 490 kilogramów materiału wybuchowego. Układ napędowy torpedy oparty był na wykorzystaniu jako paliwa nafty oraz czystego tlenu jako utleniacza (zamiast powietrza), co umożliwiało jej osiąganie dużych prędkości oraz zapewniało brak śladu rozpuszczonych spalin w wodzie za torpedą[1][2]. Torpeda tego typu została opracowana w roku 1933 (2593 według kalendarza japońskiego). Do grudnia 1941 roku wyprodukowano około 1350 torped tego typu - około połowy wszystkich wyprodukowanych torped tego typu[2]. Od 1936 roku wyprodukowano w arsenałach marynarki w Kure i Sasebo 1150 torped Typu 93 Modelu 1 modyfikacji 2 (93 Shiki gyorai 1 Gata Kai 2)[3]. Całkowita waga tej torpedy wynosiła 2700 kilogramów, długość 9 metrów, średnica zaś 610 milimetrów. Z racji swojej bardzo wysokiej prędkości, wielkiego zasięgu przy poszczególnych zakresach prędkości i dużej ilości materiału wybuchowego, torpedy tego typu stanowiły bardzo skuteczną broń w pojedynkach na powierzchni oceanu.

Prowadzono próby jeszcze szybszej wersji Typ 93 Model 2, w dwóch eksperymentalnych odmianach A i B, osiągającej prędkość do 60 węzłów, lecz nie weszła ona do produkcji. W 1943 natomiast wprowadzono do produkcji torpedę Typ 93 Model 3 o zmniejszonym zapasie paliwa i zasięgu, za to z głowicą zwiększoną do 790 kg materiału wybuchowego, używaną w ograniczonym zakresie przez niszczyciele w latach 1944-1945[3] (w tym okresie japońskie okręty nawodne jednak już praktycznie nie odnosiły zwycięstw nad aliantami).

Torpedy Typ 93 wystrzeliwano początkowo ze starszych dwururowych aparatów torpedowych Typ 89 i trzyrurowych Typ 90, po ich odpowiednim przystosowaniu. W 1934 opracowano najbardziej rozpowszechniony czterowyrzutniowy aparat torpedowy Typ 92, obracany pneumatycznie. Jedynie dla niszczyciela "Shimakaze" opracowano aparat pięciowyrzutniowy Typ 0[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 M. Kopacz, Japońska..., s. 34-35
  2. 2,0 2,1 Wildenberg, Polmar, Ship killer..., s.123
  3. 3,0 3,1 E. Lacroix, L. Wells, Japanese..., s. 779-780

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Thomas Wildenberg, Norman. Polmar: Ship killer : a history of the American torpedo. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 2010. ISBN 978-1-59114-688-9.
  • Eric Lacroix, Linton Wells: Japanese Cruisers of the Pacific War. London, 1997: Chatham Publ. ISBN 1-86176-058-2 (ang.)
  • Michał Kopacz: Japońska czterorurowa wyrzutnia torpedowa Typ 92 w: Modelarstwo Okrętowe nr 10 (3/2007)