Totonakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Totonakowie – lud indiański w Meksyku, w czasach prekolumbijskich zajmowali wschodnie wybrzeże i górzyste regiony Meksyku. Obecnie zamieszkują północną część stanów Veracruz i Puebla. Posługują się językiem z grupy penuti, spokrewnionym z językiem maja, używają także języka hiszpańskiego. Obecnie społeczność Totonaków liczy ok. 280 tys. osób (1993). Zajmują się przede wszystkim rolnictwem, rybołówstwem morskim i rzemiosłem, zachowując dawne zwyczaje i folklor.

Kultura Totonaków przeżywała swój największy rozkwit od II do X wieku, a jej głównym ośrodkiem było El Tajín. Totonacapan - czyli kraj Totonaków zorganizowany był teokratycznie. W panteonie bóstw najważniejsze miejsce zajmował Centeotl - bóg kukurydzy, reprezentujący potęgę życiodajnego słońca, następnie Tajín - bóg deszczu i piorunów, odpowiednik Tlaloca, i Quetzalcoatla. Cechą charakterystyczną ich sztuki była rzeźba, zwłaszcza ludzkie twarze rozjaśnione uśmiechem. Tzw. "uśmiechnięte twarzyczki" wyróżniają się na tle przedstawień prekolumbijskich, wyrażających na ogół powagę, grozę i potęgę, wierzenia Indian oparte były bowiem głównie na niepokoju, lęku, a nawet strachu.

Obszar zamieszkany przez Totonaków został podporządkowany przez Azteków w połowie XV wieku. Totonakowie byli pierwszymi sprzymierzeńcami Hiszpanów w ich walce przeciwko państwu azteckiemu [1].

Przypisy

  1. Tadeusz Łepkowski: Historia Meksyku. Wyd. 1. Warszawa: Ossolineum, 1986, s. 96. ISBN 83-04-02182-X.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg