Trętwian czterorożny
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Trętwian czterorożny | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Rząd | goździkowce |
| Rodzina | pryszczyrnicowate |
| Rodzaj | trętwian |
| Gatunek | trętwian czterorożny |
| Nazwa systematyczna | |
| Tetragonia tetragonioides (Pallas) Kuntze | |
| Synonimy | |
|
T. expansa Murr. |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Trętwian czterorożny, szpinak nowozelandzki (Tetragonia tetragonioides) – gatunek rośliny zielnej należącej do rodziny pryszczyrnicowatych (podrodziny Aizooideae), w niektórych systemach wyodrębniany w osobną rodzinę trętwianowatych (Tetragoniaceae) (np. w systemie Reveala z lat 1994–1999). Rośnie dziko w Nowej Zelandii, na Tasmanii oraz w południowej i zachodniej Australii.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Łodyga
- Rozgałęziona, płożąca, do 1 m.
- Liście
- Duże, ciemnozielone, kształtem przypominają liście szpinaku.
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina uprawna: uprawiany jako warzywo.
- Historia uprawy: do Europy przywiózł go z Nowej Zelandii w 1771 roku Anglik, Joseph Bans, powracając z podróży dookoła świata z kapitanem Cookiem. We Francji był już bardzo znany w 1820 roku. Atrakcyjność jego wynika z tego, że jest bardzo podobny w smaku do szpinaku i jest dostępny wtedy, kiedy prawdziwego szpinaku brak, to jest w pełni lata.
- Warunki uprawy: szpinak nowozelandzki jest niewrażliwy na upały, których szpinak zwyczajny (Spinacia oleracea) nie lubi.
- Sztuka kulinarna: wartością odżywczą szpinak nowozelandzki nie ustępuje zwykłemu szpinakowi. Zawiera duże ilości witaminy C i prowitaminy A oraz sole mineralne, zwłaszcza żelazo. Zawiera również kwas szczawiowy, tak jak szpinak. Potrawy ze szpinaku nowozelandzkiego przyrządza się w ten sam sposób, co potrawy ze zwykłego szpinaku. Nadaje się on również do mrożenia. Listki jego powinny być chłodne, jędrne, przy zgniataniu w garści – lekko trzeszczące. Jeśli są ciepłe, oznacza to, że szpinak zaczyna się psuć.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2010-05-30].
Bibliografia [edytuj]
- Podbielkowski Z., Rośliny użytkowe, WSiP, Warszawa 1992.
- Gapiński M. (red.), Warzywa mało znane i zapomniane, PWRiL, Poznań 1993.
- Szweykowscy A. i J. (red.), Słownik botaniczny, Wiedza Powszechna, Warszawa 1993.
- Anna Czerni, Warzywa rzadko spotykane, Wydawnictwo Watra, Warszawa 1986.
