Trałowce projektu 254

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Trałowce projektu 254
Dywizjon trałowców na Helu.jpg
Opis typu
Kraj budowy Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Użytkownicy Naval Ensign of Algeria.svg Algieria
Naval Jack of Bulgaria.svg Bułgaria
Naval Ensign of the People's Republic of China.svg Chiny
Naval Ensign of Egypt.svg Egipt
Naval Ensign of Poland (1980-1993).svg Polska
Syria Syria
Naval Ensign of the Soviet Union.svg ZSRR
Wejście do służby 1949
Zbudowane okręty ok 200
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 550 t
Długość 58 m
Szerokość 8,5 m
Zanurzenie 2,3 m
Napęd 2 silniki wysokoprężne o mocy 1000 KM każdy napędzające jedną śrubę napędową
Prędkość 14 węzłów
Załoga 52
Uzbrojenie 2 działa kaliber 37 mm
bomby głębinowe
miny

Trałowce projektu 254 – seria powojennych trałowców konstrukcji radzieckiej, pierwsze całkowicie powojenne jednostki, jakie weszły w skład sił przeciwminowych Marynarki Wojennej, określane jako typ T-61.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad nowym trałowcem bazowym rozpoczęły się w ZSRR w 1943. Po zakończeniu wojny zmieniono klasyfikację okrętów na trałowce morskie a zakres zadań powiększył się m.in. o określanie granic pół minowych i ich likwidację, torowanie przejść w polach minowych, eskortowanie za trałami innych jednostek i stawianie min. W 1946 zatwierdzony został ostateczny projekt jednostek, a w 1947 został on do produkcji seryjnej. Pierwszą jednostką przekazaną do służby we Flocie Bałtyckiej był w 1949 był trałowiec "MT-49". Budowane były na licencji w Polsce w dwóch wariantach: projekt 254K i zmodernizowany w Polsce 254M. Trałowce projektu 254K wybudowano w ilości trzech sztuk, natomiast 254M w liczbie dziewięciu. Odbywało się to w latach 1955-1958. Okręty nosiły nazwy OORP Żubr, Tur, Łoś Bizon, Dzik, Bóbr, Rosomak. Delfin, Foka, Mors, Ryś, Żbik. Oprócz Polski okręty na licencji były także budowane w Chinach.

Okręty te miały być głównym ogniwem obrony przeciwminowej Marynarki Wojennej w związku z wycofywaniem pozostałych okrętów, przestarzałych i sfatygowanych działaniami wojennymi. Wyposażenie trałowe wszystkich typów składało się z różnorodnych trałów elektromagnetycznych, akustycznych i kontaktowych. Do poszukiwania obiektów podwodnych służyły stacje hydrolokacyjne burtowe i rufowe. Ich główne uzbrojenie stanowiły cztery działka przeciwlotnicze 37 mm, oprócz tego jednostki proj. 254K miały osiem karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm, a 254M cztery działka kalibru 25 mmna podwójnych podstawach 2M-3M i cztery wkmy 14,5 mm KPWT. Okręty te miały ponadto możliwość zwalczania okrętów podwodnych przy użyciu stacji hydrolokacyjnej i grawitacyjnych bomb głębinowych. Trałowce te miały 60 metrów długości, wyporność ok. 600 ton i prędkość maksymalną ok. 15 węzłów.

Wszystkie jednostki stacjonowały wpierw w Dywizjonach Trałowców na Helu, a następnie przeniesiono je do 12 Dywizjonu Trałowców Bazowych do Świnoujścia. Okręty te zostały wycofane w latach od 1987 do 1990. Wyjątkiem był ORP Tur przebudowany na okręt badawczy w 1978, który służył do 1991.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • projekt 254 - podstawowa wersja produkcyjna
  • projekt 254K - modernizacja wersji podstawowej wyposażona w nowy zestaw wyposażenia trałowego i stację radiolokacyjną
  • projekt 254M - ulepszony zestaw trałów umożliwiający trałowanie min na większej głębokości

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Rochowicz, Trałowce projektu 254, MSiO nr 2/1998, ISSN1426-529X