Tradycja elohistyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tradycja elohistyczna – zgodnie z teorią źródeł jedno z głównych źródeł, z którego powstały księgi Starego Testamentu. Jest datowane na ok. 850 p.n.e. Wywodzi się z królestwa północnego. Pojawia się np. w rozdziałach 20 i 22 Księgi Rodzaju[1].

Źródło jest oznaczane symbolem E od imienia Elohim.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Elohista, jak nazywa się autora tej tradycji, nazywa Boga El i Elohim (aż do objawienia imienia JHWH Mojżeszowi), odzwierciedla poglądy kapłanów z Szilo i plemion północnych (Królestwa Izraela).

Elohista Górę Bożą nazywa Horebem (Wj 3, 1), a teściowi Mojżesza nadaje imię Jetro (Wj 3, 1; 4, 18; 18, 1). Mieszkańcy Palestyny nazywani są Amorytami (Rdz 15,16; 48,22).

Elohista faworyzuje plemiona północne.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Anna Świderkówna, Rozmowy o Biblii..., s. 42.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]