Traktat belgradzki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Traktat belgradzki (ros. Белградский мир, tur. Belgrad antlaşması) – traktat pokojowy podpisany w Belgradzie pomiędzy Imperium osmańskim, a Monarchią habsburską, na mocy którego kończyły wzajemne walki obu państw w ramach wojny rosyjsko-tureckiej (1735–1739). W myśl układu Austria traciła na rzecz Turków północną Serbię, z Belgradem włącznie, oraz Oltenię, zdobytą na mocy traktatu w Passarowitz w 1718 roku, na rzecz Wołoszczyzny. Linia demarkacyjna ustanowiona została na rzekach Dunaj i Sawa. Wycofanie się Austrii zmusiło Rosję do zakończenia wojny podpisaniem traktatu w Niš, na mocy którego nastąpić miała budowa portu Azow, jako przyczółka na Morzu Czarnym.[1].
Przypisy
- ↑ Henry Smith Williams: The Historians' History of the World. Hooper and Jackson LTD, 1909, s. 410.
