Traktat belgradzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Traktat belgradzki (ros. Белградский мир, tur. Belgrad antlaşması) – traktat pokojowy podpisany w Belgradzie pomiędzy Imperium osmańskim, a Monarchią Habsburgów, na mocy którego kończyły wzajemne walki obu państw w ramach wojny rosyjsko-tureckiej (1735–1739) (IV wojna rosyjsko-turecka). W myśl układu Austria traciła na rzecz Turków północną Serbię, z Belgradem włącznie, oraz Oltenię, zdobytą na mocy traktatu w Passarowitz w 1718 roku, na rzecz Wołoszczyzny. Linia demarkacyjna ustanowiona została na rzekach Dunaj i Sawa. Wycofanie się Austrii zmusiło Rosję do zakończenia wojny podpisaniem traktatu w Nisz, na mocy którego nastąpić miała budowa portu Azow, jako przyczółka na Morzu Czarnym.[1].

Przypisy

  1. Henry Smith Williams: The Historians' History of the World. Hooper and Jackson LTD, 1909, s. 410.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]