Traktat berliński (1878)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mapa Europy południowo-wschodniej po zakończeniu kongresu berlińskiego

Traktat berliński – końcowy akt kongresu berlińskiego (13 czerwca13 lipca 1878), na którym Wielka Brytania, Francja, Austro-Węgry, Niemcy, Włochy, Rosja oraz Turcja rządzona przez Abdula Hamida II dokonały ratyfikacji oraz częściowej rewizji traktatu z San Stefano, podpisanego 3 marca tego samego roku.

Postanowienia[edytuj | edytuj kod]

  • ustanowieno Księstwo Bułgarii[1]. W imieniu Bułgarii, która została wykluczona z rozmów pokojowych, rozmowy dyplomatyczne prowadziła Rosja[2].
    • uniemożliwiono powstanie tzw. "Wielkiej Bułgarii", gdyż państwa Europy zachodniej obawiały się rozszerzenia wpływów oraz ekspansji Rosji na Bałkanach.
    • Przystały na przyznanie Bułgarii jedynie rozszerzonej autonomii.
    • Głównymi przeciwnikami powstania rusofilskiej "Wielkiej Bułgarii" była Wielka Brytania oraz Austro-Węgry[3].
  • Uznano pełną niepodległość:
  • Zmuszono Turcję do przyznania szerokiej autonomii Bułgarii oraz Rumelii Wschodniej.
    • Oba kraje miały pozostawać zależne od Turcji (formalnie do 1908) .
  • Autonomii nie uzyskała natomiast Macedonia, która ponownie została włączona w granice państwa tureckiego[4].
  • Turecka prowincja Bośnia i Hercegowina a także prowincja Novi Pazar zostały oddane pod administrację austriacką.
    • Oficjalnie nie stały się częścią Austro-Węgier aż do do 1908.

Konsekwencje[edytuj | edytuj kod]

Trzy nowo utworzone niepodległe państwa szybko proklamowały się królestwami (Rumunia w 1881, Serbia w 1882 oraz Czarnogóra w 1910). Bułgaria proklamowała pełną niepodległość w 1908 roku po połączeniu się z Rumelią Wschodnią. W 1908 roku Austro-Węgry zaanektowały Bośnię, przyczyniając się do powstania poważnego konfliktu dyplomatycznego.

Ostatnią kwestią, jaką zajął się traktat berliński była ratyfikacja zmian granicy turecko-greckiej. W ramach traktatu, Tesalia oficjalnie weszła w granice Grecji w 1881 roku.

Przypisy

  1. Stephen D. Krasner: Sovereignty: Organized Hypocrisy. Princeton University Press, 1999, s. p.165. ISBN 069100711X.
  2. Krasner, p.165
  3. R. J. Crampton: A Concise History of Bulgaria. Cambridge University Press, 2005, s. p.84. ISBN 0521850851.
  4. Barbara Jelavich 1: Russia and the Formation of the Romanian National State, 1821-1878. Cambridge University Press, 2004, s. p.286. ISBN 052152251X.