Traktat brukselski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Traktat Brukselski (ang. Treaty of Economic, Social, and Cultural Collaboration and Collective Self-defense) – składająca się z 10 artykułów umowa międzynarodowa, podpisana 17 marca 1948 przez Wielką Brytanię, Belgię, Francję, Holandię i Luksemburg. Traktat został zawarty na 50 lat.

Był to pierwszy pakt w Europie po 1945 dotyczący kwestii obronności - przetarł on ścieżki dla powstałej rok później Organizacji Paktu Północnoatlantyckiego NATO. Oprócz spraw związanych z bezpieczeństwem traktat poruszał kwestie ekonomiczne oraz socjalne. Stanowił rozwinięcie traktatu z Dunkierki, podpisanego 4 marca 1947 między Francją a Wielką Brytanią wobec rosnącego zagrożenia ze strony Związku Radzieckiego oraz odradzających się Niemiec. Po puczu w Pradze w lutym 1948 sygnatariusze Paktu Dunkierskiego uznali, że ich umowę należy rozszerzyć o kraje Beneluksu.

Z uwagi na antyniemiecki charakter paktu, przypominający dyskryminujące Niemcy postanowienia Traktatu Wersalskiego, Włochy odmówiły w nim udziału.

Na mocy Traktatu brukselskiego powstała Unia Zachodnia.