Trasa Łazienkowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Długość 8,1 km
Dzielnice Ochota,
Śródmieście,
Praga-Południe
Mapa
Mapa GP
Zdjęcie
Trasa Łazienkowska na wschód od placu Na Rozdrożu
Trasa Łazienkowska na wschód od placu Na Rozdrożu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Trasa Łazienkowska – trasa szybkiego ruchu łącząca centrum Warszawy z prawobrzeżną częścią miasta. Zbudowano ją w latach 19711974.

Trasa Łazienkowska, widok na tunel i plac Na Rozdrożu
Trasa Łazienkowska, widok z ronda Jazdy Polskiej
Widok na Pałac Kultury i Nauki w Warszawie z remontowanego zjazdu z Trasy Łazienkowskiej (strona praska)
Widok na rondo Jazdy Polskiej z ul. Marszałkowskiej wieczorem

Historia budowy[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze plany budowy szerokiej ulicy w miejscu dzisiejszej Trasy Łazienkowskiej powstały pod koniec XX-lecia międzywojennego. Planowano wtedy aleję Marszałka Piłsudskiego łączącą al. Żwirki i Wigury z okolicami placu Na Rozdrożu, a w dalszej perspektywie z Wisłą. Na terenie Ochoty aleja Marszałka Piłsudskiego miała biec kilkadziesiąt metrów na południe od ul. Wawelskiej (obecnie fragmentu Trasy Łazienkowskiej).

W 1968 rozpoczęto prace nad budową nowej trasy i mostu przez Wisłę. Po pół roku prace wstrzymano. W 1971 ekipa Edwarda Gierka zdecydowała o budowie trasy. Po trzech latach budowy, 22 lipca 1974 oddano do użytku most. Autorami projektu trasy byli Józef Lemański, Krzysztof Łubieński i Wiesław Rososiński.

W latach 90. XX wieku poszerzono ulicę Wawelską na zachód od ul. Żwirki i Wigury, przedłużając (poprzez poszerzone wcześniej ul. Kopińską i ul. Sokołowskiego "Grzymały") w ten sposób trasę do Alej Jerozolimskich w okolicach Dworca Zachodniego. Na tym fragmencie trasy wszystkie skrzyżowania pozostały jednopoziomowe. Na początku XXI wieku wykonano bardzo szybką wymianę nawierzchni na części Trasy Łazienkowskiej oraz zbudowano kładkę dla pieszych na wysokości alei Wielkopolski.

Kształt i stan obecny[edytuj | edytuj kod]

Trasa Łazienkowska powstała jako nowoczesna droga szybkiego ruchu. Każda z jej dwóch jezdni posiada przynajmniej trzy pasy ruchu. Obliczona została w latach siedemdziesiątych na ruch 5 tysięcy pojazdów w ciągu godziny, co jest przepustowością obecnie niewystarczającą. Trasa jest częściowo poprowadzona w wykopie (od Ronda Jazdy Polskiej do skarpy wiślanej na terenie Ujazdowa), a częściowo po estakadzie o łącznej długości 840 metrów. Podczas budowy wzniesiono podziemne przejścia dla pieszych o łącznej długości 500 metrów i kładki o długości 200 metrów.

Trasa Łazienkowska na prawie całej długości (od ul. Żwirki i Wigury do ul. Ostrobramskiej) do końca 2013 roku[1] leżała w ciągu DK2. W związku z otwarciem fragmentu Południowej Obwodnicy Warszawy (odcinka drogi ekspresowej S2) przebieg drogi krajowej nr 2 poprowadzony został Trasą Siekierkowską.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Motyw Trasy Łazienkowskiej wielokrotnie pojawiał się w serialu Czterdziestolatek, a jego główny bohater, inż. Stefan Karwowski, pracował na jednym z odcinków budowy trasy. Wiele zapisów filmowych do serialu z odcinka 8 pt. Otwarcie trasy czyli czas wolny dokumentuje prawdziwe uroczyste otwarcie trasy 22 lipca 1974.
  • W filmie Stanisława Barei pt. Miś pojawia się Trasa, w tekście piosenki układanej przez Komisarza i Włodarczyka: Hej młody Junaku, smutek zwalcz i strach! Przecież na tym piachu za trzydzieści lat, przebiegnie z pewnością jasna, długa, prosta, szeroka jak morze Trasa Łazienkowska! I z brzegiem zepnie drugi brzeg, na którym twój ojciec legł![2].
  • Przedsiębiorstwo „Dyrekcja Budowy Trasy Mostowej – Łazienkowskiej”, które budowało , przekształcało się później w:
    • „Dyrekcję Budowy Tras Komunikacyjnych” – na czas budowy Trasy Toruńskiej,
    • „Generalną Dyrekcję Budowy Metra” – podczas budowy Metra Warszawskiego,
    • „Metro Warszawskie Sp. z o.o.” – aktualnie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Zdjęcia satelitarne[edytuj | edytuj kod]