Trening autogenny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Trening autogenny Schultza (gr. auto - sam i genesis - powstanie) to popularna nazwa techniki relaksacji neuromięśniowej[1], polegającej na wywołaniu poprzez autosugestię doznań podobnych do stanu hipnozy[2] oraz wewnętrznej medytacji.

System ćwiczeń opracował i opublikował w 1932 Johannes Schultz[3], korzystając z metod stosowanych w jodze[4] oraz medytacji zen[1], bez ich mistyczno-religijnego aspektu. Uczeń Schultza i kontynuator jego badań nad terapią autogenną, Dr. Wolfgang Luthe, rozpowszechnił metodę w USA oraz Kanadzie[5]. Terapeutyczne oddziaływanie TA badał także twórca Katedry Psychoterapii Collegium Medicum UJ, Jerzy Aleksandrowicz. W autogenii człowiek znajduje się pod wpływem własnego oddziaływania.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Trening autogenny ma zastosowanie w leczeniu wspomagającym przy nerwicach i zaburzeniach psychosomatycznych, dolegliwościach hormonalnych, w zaburzeniach neurologicznych, foniatrycznych, położnictwie, stomatologii i przy drobnych zabiegach chirurgicznych. Elementy TA są wykorzystywane w pracy z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo w przedszkolach[6].

Elementy treningu autogennego[edytuj | edytuj kod]

Trening autogenny składa się z sześciu (sugerowanych) elementów, które następują po sobie:

  • uczucie ciężaru,
  • uczucie ciepła,
  • regulacja pracy serca,
  • regulacja swobodnego oddychania,
  • uczucie ciepła w splocie słonecznym (brzuchu),
  • uczucie chłodu na czole.

Początkowo ćwiczenia nie powinny być długie (3-5 minut – tylko uczucie ciężaru, później do 10 minut – uczucie ciężaru i ciepła, finalnie 15-20 – wszystkie elementy).

Relaksacja autosugestywna obejmuje grupy reakcji: umiejętność przyjęcia odpowiedniej postawy – stan bierności, koncentracji na organizmie i sterowania organizmem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Paweł Zieliński: Wielokulturowe źródła metod i technik relaksacyjnych stosowanych w edukacji.
  2. Bartłomiej Perczak: Czym jest trening autogenny Schulza
  3. Das Autogene Training (niem.). Entwicklung der Psychiatrie. [dostęp 2009-03-08].
  4. Słownik wybranych terminów z zakresu somatoterapii i psychoterapii ciała
  5. Trening autogenny
  6. Bożena Bieniaś: Program pracy terapeutycznej z dziećmi w wieku przedszkolnym - Praca z dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo. Piła, 2006.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Gerhard Leibold: Hipnoza i autosugestia, "J&BF", Warszawa 1997, ISBN 83-907369-3-4
  2. Claus Derra: Trening autogenny dla każdego, Amber, Warszawa 2005, ISBN 83-241-2295-8

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]