Triangulacja (geodezja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Diagram z 1533 przedstawiający ideę triangulacji w celu tworzenia map.
Dziewiętnastowieczna sieć triangulacyjna w Nadrenii

Triangulacja – metoda pomiaru osnów geodezyjnych, polegająca na precyzyjnym pomiarze kątów między wszystkimi sąsiednimi punktami oraz długości co najmniej jednego boku w sieci składającej się z trójkątów. Pomiar służy, po obliczeniu i wyrównaniu wyników pomiarów do określeniu współrzędnych geodezyjnych wszystkich punktów sieci triangulacyjnej. W zależności od klasy sieci boki w triangulacji wynoszą od 2 do 25 i więcej kilometrów.

Triangulacja służyła do określenia kształtu i wymiarów Ziemi. Dzięki stosowaniu bardzo precyzyjnych i pracochłonych metod pomiaru w różnych porach doby, doborze najlepszych ludzi oraz precyzyjnych obliczeń z uwzględnieniem wszelkiego rodzaju poprawek (za krzywiznę Ziemi i refrakcję, odchylenie pionu, centrowanie wież triangulacyjnych i innych) bez użycia komputerów uzyskano wyniki, niewiele odbiegające od dzisiejszych pochodzących z pomiarów GPS.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]