Triarii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Replika uzbrojenia triariusa: kolczuga, tarcza i gladius. Wystawa w Koloseum

Triarii (łac. trzeciorzędowi, l.poj. triarius) – w rzymskim legionie republikańskim legioniści walczący w trzeciej i ostatniej linii manipułów.

Najstarsi (od ok. 30 do 46 lat) i najbardziej doświadczeni weterani stanowili linię rezerw, którą wprowadzano do walki w krytycznych momentach (stąd powiedzenie res ad triarios venitsprawa doszła do triarii lub sprawa doszła do trzeciego szeregu, jest synonimem trudnej sytuacji). Ich uzbrojenie różniło się od uzbrojenia hastati i principes posiadaniem długiej na ok. 3 m włóczni (hasta) w miejsce dwóch oszczepów (pila), co zbliżało ich metody walki do klasycznych hoplitów. Oprócz włóczni triarii byli wyposażeni w gladius (krótki miecz) oraz scutum (tarczę), elementy charakterystyczne dla wszystkich typów legionistów. Pod względem uzbrojenia ochronnego przewyższali pozostałych żołnierzy, gdyż każdy z nich posiadał nagolenice, oraz pancerz kolczy (kolczuga).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]