Trietylenotetraamina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Trietylenotetraamina
Trietylenotetraamina
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C6H18N4
Masa molowa 146,23 g/mol
Wygląd żółtawa oleista ciecz o charakterystycznym zapachu amin[1]
Identyfikacja
Numer CAS 112-24-3
PubChem 5565[5]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Trietylenotetraaminaorganiczny związek chemiczny z grupy poliamin. Jest to oleista, bezbarwna cieczą, ale jak wiele amin, może mieć barwę żółtą z powodu zanieczyszczeń będących produktami jej utleniania. Jest rozpuszczalna w rozpuszczalnikach polarnych i cechuje się reaktywnością typową dla amin.

Trietylenotetraamina jest otrzymywana z etylenodiaminy lub etanoloaminy i amoniaku[6].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Zastosowanie TETA wynika z jej reaktywności i obecności czterech grup aminowych. Przede wszystkim stosuje się ją jako czynnik sieciujący żywice epoksydowe. Chlorowodorek TETA jest czynnikiem chelatującym, którego używa się do wiązania i usuwania miedzi z organizmu w leczeniu choroby Wilsona, szczególnie w przypadkach, gdy nie można zastosować penicylaminy[7].

W chemii koordynacyjnej ligand TETA oznacza się skrótem „trien”[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Trietylenotetraamina (ang. • niem.) w bazie IFA GESTIS. Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (IFA). [dostęp 2011-11-07].
  2. Trietylenotetraamina (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2011-11-07].
  3. 3,0 3,1 Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji według Rozporządzenia 1272/2008, zał. VI: Trietylenotetraamina (pol.) w bazie European chemical Substances Information System. Instytut Ochrony Zdrowia i Konsumenta. [dostęp 2011-11-07].
  4. Trietylenotetraamina (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2011-11-07].
  5. Trietylenotetraamina – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  6. Karsten Eller, Erhard Henkes, Roland Rossbacher: Amines, Aliphatic. W: Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry. Weinheim: Wiley-VCH, 2005. DOI:10.1002/14356007.a02_001.
  7. E.A. Roberts, M.L. Schilsky. A practice guideline on Wilson disease. „Hepatology”, s. 1475–1492, 2003. doi:10.1053/jhep.2003.50252. PMID 12774027. 
  8. A. von Zelewsky: Stereochemistry of Coordination Compounds. Chichester: John Wiley, 1995. ISBN 047195599.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.