Trybuna Ludu
| Trybuna Ludu | |
|---|---|
 Replika pierwszej strony "Trybuny Ludu" z 14 grudnia 1981: dzień po wprowadzeniu stanu wojennego |
|
| Częstotliwość | Dziennik |
| Kraj | Polska |
| Pierwsze wydanie | 16 grudnia 1948 |
| Ostatnie wydanie | 28 stycznia 1990 |
| Średni nakład | 1 500 000 egz. |
Trybuna Ludu – gazeta codzienna wydawana w PRL, o jednym z największych nakładów w Polsce – ok. 1,5 mln egz. w połowie lat 70.[1] (większy nakład miewała tylko „Trybuna Robotnicza”, wychodząca na Górnym Śląsku i zachodniej Małopolsce).
Spis treści |
[edytuj] Historia czasopisma
Powstała z połączenia dwóch gazet: „Głosu Ludu”, organu PPR oraz „Robotnika”, organu PPS. Zaczęto ją wydawać w 1948 jako oficjalny organ KC PZPR, a jej pierwszy numer ukazał się 16 grudnia w czasie kongresu zjednoczeniowego PPS i PPR, w wyniku którego powstała Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Nakład Trybuny Ludu w 1949 wynosił ok. 250 000 egzemplarzy („Trybuna Śląska” w tym czasie 500 000 egz.).
Gazeta była w pełni podporządkowana PZPR. Traktowała kolejnych I sekretarzy PZPR całkowicie bezkrytycznie i była główną tubą propagandy partii. Znaczenie gazeta spadło nieznacznie od lat 70. XX wieku, kiedy główną rolę propagandy PRL przejęła Telewizja Polska.
Do zadań „Trybuny Ludu” należało:
- prezentowanie stanowiska PZPR wobec wydarzeń w kraju i sytuacji międzynarodowej,
- publikacja materiałów partyjnych i przemówień,
- wspieranie działań PZPR w sprawach gospodarczych (np. plan 6-letni, kolektywizacja wsi),
- inicjowanie kampanii skierowanych przeciwko wrogom ludu czyli Kościołowi katolickiemu, imperializmowi, reakcji i wrogowi klasowemu,
- informowanie o zmianach personalnych w partii oraz komentowanie jej polityki.
[edytuj] Redaktorzy naczelni
- Leon Kasman – 1948-1953
- Władysław Matwin – 1953-1957 (z krótką przerwą w 1956, w tym czasie: Roman Werfel, Jerzy Morawski, Walenty Titkow)
- Leon Kasman – 1957-1967
- Stanisław Mojkowski – 1967-1972
- Józef Barecki – 1972-1980
- Wiesław Bek – 1980-1985
- Jerzy Majka – 1985-1990
„Trybuna Ludu” patronowała od 1949 wraz z czechosłowacką Rudé právo i enerdowską Neues Deutschland kolarskiemu Wyścigowi Pokoju[2].
W Warszawie od 1972 organizowała z ogromnym rozmachem doroczne „Święto Trybuny Ludu”.
W czasie ostatniego zjazdu PZPR gazeta 28 stycznia 1990 po raz ostatni ukazała się pod swoim tytułem. Następnego dnia doraźnie zmieniła tytuł na „Trybuna Kongresowa”, jej redaktorem naczelnym zaś został Marek Siwiec. Po przemianach demokratycznych w Polsce (1989) i likwidacji PZPR gazetę w 1990 oficjalnie zlikwidowano. Jednocześnie zaczęła się ukazywać „Trybuna”, która nie była formalnie organem żadnej partii (wydawana przez prywatną spółkę AdNovum) i uchodziła za nieoficjalny dziennik polskiej lewicy postkomunistycznej.
Przypisy
- ↑ Media w PRL – wykład WSiZ w Rzeszowie.
- ↑ W 1948 polskim patronem medialnym wyścigu był Głos Ludu.
