Tryptyk z Werl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tryptyk z Werl
Tryptyk z Werl
Malarz Robert Campin
Rok wykonania 1438
Technika wykonania tempera
Rozmiar 101 x 47 (tablice boczne) x cm
Muzeum Prado

Tryptyk z Werltryptyk autorstwa niderlandzkiego malarza Roberta Campina i jego uczniów.

Tryptyk z Werl jest jednym z ostatnich znanych dzieł malarza. Swoją kompozycją przypomina wcześniejsze dzieło znane jako Tryptyk de Mérode. Tu również z lewej strony przedstawiony został donator, teolog z Kolonii i prowincjonał zgromadzenia Minorytów Heinrich von Werl, w pozycji klęczącej skierowanej w stronę prawej części obrazu, na którym siedzi zaczytana kobieta. Za donatorem stoi Jan Chrzciciel przedstawiony w charakterystyczny sposób: w czerwonej szacie i z barankiem na rękach. Między nimi zawieszone zostało lustro, w którym widoczne jest odbicie malarza i jego pomocnika.

W prawej części na ławce siedzi kobieta czytająca książkę. O tym, kim ona jest, świadczą umieszczone wokół niej atrybuty. Dzban na wodę, biały ręcznik oraz połyskujące szklane naczynie stojące na kominku symbolizują czystość i dziewiczość. W XV-wiecznej Europie były to symbole Marii oraz św. Barbary. Najważniejszy atrybut widoczny jest w tle za oknem. Jest to wieża, nawiązująca do jej uwięzienia przez własnego ojca Dioskura, poganina z Nikomedii w Bitynii lub w Heliopolis w Egipcie. Za wyznawanie chrześcijaństwa Barbara została ścięta. Ten fakt ma symbolizować kwiat pod oknem, który początkowo był mylnie interpretowany jako lilia, symbol czystości. W rzeczywistości jest to mieczyk i nawiązywał do narzędzia ścięcia świętej, miecza. Usadowienie postaci Barbary również nawiązuje do Ołtarza Merde, co świadczy o wielkiej czci, jaką ją obdarzano.

Oba panele ołtarza mają odmiennie ujęty sufit, co może sprawiać wrażenie nieskładnej kompozycyjnie całości. Jednakże niezachowana centralna część ołtarza musiała nawiązywać do paneli bocznych, o czym świadczą schody, na których klęczy mnich, które musiały oddzielać go od postaci na głównym panelu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janos Vegh Malarstwo Niderlandzkie, Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1979