Trzciel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Trzciel
Trzciel z lotu ptaka
Trzciel z lotu ptaka
Herb
Herb Trzciela
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat międzyrzecki
Gmina Trzciel
gmina miejsko-wiejska
Data założenia 1307
Prawa miejskie przed 1394
Burmistrz Maria Górna-Bobrowska
Powierzchnia 3,03 km²
Populacja (2008)
• liczba ludności
• gęstość

2335
774,9 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 95
Kod pocztowy 66-320
Tablice rejestracyjne FMI
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Trzciel
Trzciel
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Trzciel
Trzciel
Ziemia 52°21′53″N 15°52′22″E/52,364722 15,872778Na mapach: 52°21′53″N 15°52′22″E/52,364722 15,872778
TERC
(TERYT)
4081003064
Urząd miejski
ul. Poznańska 22
Trzciel
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło Trzciel w Wikisłowniku
Strona internetowa

Trzciel (do 1945 niem. Tirschtiegel) – miasto w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Trzciel. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa gorzowskiego.

Według danych z 30 czerwca 2008 miasto miało 2335 mieszkańców[1].

Współczesny Trzciel to niewielkie miasteczko nad rzeką Obrą, położone między jeziorami: Młyńskim i Wielkim, w pobliżu autostrady A2. Jest to lokalny ośrodek usługowy i wypoczynkowy. Miasteczko jest znane z wyrobów wikliniarsko-trzciniarskich (meble, koszyki) i uprawy szparagów. Obrą prowadzi znany szlak kajakowy[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

We wczesnym średniowieczu istniał tu gród. Miasteczko po raz pierwszy zostało wymienione w dokumentach w 1307 roku. Prawa miejskie uzyskało przed 1394 rokiem. Miasto początkowo rozwijało się na prawym brzegu Obry, ale w XVIII wieku na lewym brzegu powstało drugie miasto Nowy Trzciel, w którym osiedlali się protestanci przybyli ze Śląska i Brandenburgii. Połączenie obu miast nastąpiło w 1880 r. o czym przypominał stojący do 1945 r. na Rynku Nowego Trzciela pamiątkowy obelisk. Na mocy postanowień Traktatu Wersalskiego od roku 1920 granica polsko-niemiecka przecięła Trzciel, zostawiając centrum miasteczka po stronie niemieckiej, natomiast stacja kolejowa (linia MiędzychódZbąszyń) przypadła Polsce.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • kościół parafialny[4] pod wezwaniem św. Wojciecha Biskupa i Męczennika, szachulcowy obecnie neogotycki, murowany, z lat 1824, 1901, 1928-29, pl. Wolności
  • cmentarz kościelny
  • zabytkowe domy z XVIII wieku i XIX wieku:
    • dom, ul. Armii Czerwonej 46, z XVIII wieku
    • domy, ul. Grunwaldzka 9, 12 szachulcowe, nr 17, 18, z 1770 roku, z połowy XIX wieku
    • dom, ul. Koszykarska 10, szachulcowy z połowy XIX wieku
    • domy, ul. Kościuszki 1, 2, 7, szachulcowe z 1738 roku, XVIII wieku
    • domy, ul. Mickiewicza 1, 4, 16, 19, 20, szachulcowe, nr 5, XVIII wieku/XIX wieku
    • dom, ul. Poznańska 6, z XVIII wieku
    • dom, ul. Zbąszyńska 41, z połowy XIX wieku
    • domy, ul. Zjednoczenia 1, 3, szachulcowe, nr 18, z XVIII wieku, połowy XIX wieku
    • domy, ul. Sikorskiego 10, z XIX wieku, nr 11, szachulcowy, z XVIII wieku/XIX wieku
  • plebania, pl. Wolności 6, XVIII wieku; dom, nr 19, szachulcowy, z połowy XIX wieku

inne zabytki:

Transport[edytuj | edytuj kod]

Na południe od miasta znajduje się węzeł autostrady A2. Ponadto w mieście krzyżują się drogi krajowe i wojewódzkie:

Przez miasto przebiega też linia kolejowa: ZbąszyńMiędzychód, od lat nieużywana. W latach 1929 – 1939 istniała również linia kolejowa do Lutola Suchego.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lucyna Nowak, Joanna Stańczyk, Agnieszka Znajewska: Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 30 VI 2008 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2008. ISSN 1734-6118. (pol.)
  2. Strona internetowa Gminy Trzciel
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 29.1.13]. s. 33.
  4. Oficjalna strona Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. [dostęp 25.08.2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]