Trzeci gabinet Malcolma Frasera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Premier Malcolm Fraser (zdjęcie z 1983)
Wicepremier Doug Anthony (zdjęcie z 1970)
Prokurator generalny Peter Durack (zdjęcie z 1948)
Minister spraw zagranicznych Andrew Peackock (zdjęcie z 1999)

Trzeci gabinet Malcolma Frasera – pięćdziesiąty trzeci gabinet federalny Australii, urzędujący od 20 grudnia 1977 do 3 listopada 1980. Był gabinetem koalicyjnym Liberalnej Partii Australii (LPA) i Narodowej Partii Wiejskiej (NCP).

Okoliczności powstania i dymisji[edytuj | edytuj kod]

Gabinet urzędował przez pełną kadencję parlamentarną. Powstał po wyborach w 1977, w których prawicowa koalicja odniosła drugie z rzędu zwycięstwo. Następne wybory odbyły się w 1980 i po raz kolejny zakończyły się sukcesem LPA i NCP, wobec czego premier Fraser mógł sformować swój czwarty gabinet.

Skład[edytuj | edytuj kod]

W chwili zaprzysiężenia[edytuj | edytuj kod]

Późniejsze zmiany[edytuj | edytuj kod]

  • 7 sierpnia 1978
    • Gabinet opuścił Reg Withers. Zajmowane przez niego dotąd stanowisko ministra służb administracyjnych zostało przeniesione poza gabinet.
    • Nowym wiceprzewodniczącym Federalnej Rady Wykonawczej został John Carrick, zachowując też dotychczasowe stanowiska.
  • 25 sierpnia 1978
    • John Carrick przestał być ministrem wspierającym premiera w kwestiach federalnych, ale zachował pozostałe stanowiska.
    • Prokurator generalny Peter Durack (LPA) został awansowany do gabinetu.
  • 5 grudnia 1978
    • Stanowisko zajmowane przez Tony'ego Streeta zostało przemianowane na ministra ds. warunków pracy[a].
    • Do gabinetu dołączył Ian Viner (LPA), który objął nowy urząd ministra ds. młodzieży i zatrudnienia. Zachował też stanowisko ministra wspierającego premiera, które pełnił jeszcze będąc poza gabinetem.
  • W dniach od 23 do 27 lutego 1979 poza gabinetem znajdował się Eric Robinson, co było spowodowane jego konfliktem z premierem. Tymczasowo funkcję ministra finansów pełnił wówczas John Howard. Szybko doszło jednak do porozumienia Frasera i Robinsona, wobec czego ten ostatni wrócił na zajmowane wcześniej stanowisko.
  • 27 września 1979
    • Gabinet opuścił Ian Sinclair.
    • Nowym ministrem przemysłu podstawowego został Peter Nixon, łącząc to stanowisko z dotychczasową teką ministra transportu.
  • 8 grudnia 1979
    • Peter Nixon opuścił stanowisko ministra transportu, lecz pozostał szefem resortu przemysłu podstawowego.
    • John Carrick przestał być ministrem edukacji, lecz objął stanowisko ministra energii i rozwoju narodowego. Zachował też urząd wiceprzewodniczącego Federalnej Rady Wykonawczej.
    • Ian Viner przestał być ministrem wspierającym premiera, lecz pozostał ministrem młodzieży i zatrudnienia.
    • Do gabinetu został powołany Ralph Hunt (NCP), który objął stanowisko ministra transportu.
  • 19 sierpnia 1980 do gabinetu powrócił Ian Sinclair, który został mianowany ministrem ds. specjalnych rozmów handlowych.

Uwagi

  1. Angielska nazwa tego stanowiska brzmiała Minister for Industrial Relations, czyli dosłownie minister ds. relacji gospodarczych. Takie tłumaczenie nie oddaje jednak specyficznego dla świata anglosaskiego znaczenia pojęcia industrial relations, pod którym kryją się relacje na linii pracodawcy-pracownicy. Z tego względu zaproponowane tu tłumaczenie - minister ds. warunków pracy - wydaje się lepiej oddawać faktyczną rolę tego urzędu

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]