Trzy karty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grający w trzy karty na obrazie J. Faverota z 1890 r.

Trzy karty (także trzy kubki albo trzy lusterka) – rodzaj gry hazardowej, często łączącej się z oszustwem.

Organizujący grę posługuje się trzema kartami (lusterkami) z jedną wyróżnioną, lub trzema kubkami z których jeden skrywa małą kulkę albo monetę. Zmieniając błyskawicznie ustawienie kubków, lub tasując trzy karty, daje graczowi za zadanie wskazanie wyróżnionej, wygrywającej karty lub kubka skrywającego kulkę. Właściwe wskazanie daje graczowi wygraną.

Odbywa się na bazarach, czasami też w miejscach nieprzeznaczonych do handlu, np. w miejscowościach wypoczynkowych. Najczęściej oszust z kilkoma wspólnikami finguje grę, w której jest "ogrywany" przez wspólników do momentu, gdy na grę zdecydują się przypadkowe osoby. Początkowo i one wygrywają, dopóki nie zaczną stawiać większych kwot. Oszustwo polega na tym, że prowadzący grę ukrywa zwycięską kartę czy kulkę – w dłoni lub rękawie, a po obstawieniu przez gracza dowolnego kubka czy karty podrzuca ją z powrotem na miejsce, którego grający nie obstawił.

Za panowania Augusta III, według Jędrzeja Kitowicza w nieuczciwej grze w trzy kubki specjalizowali się w dawnej Warszawie żołnierze Gwardii Koronnej Pieszej[1].

Przypisy

  1. Jędrzej Kitowicz:Opis obyczajów za panowania Augusta III, Wrocław, Ossolineum, 2003, ISBN 83-7316-258-5