Trzyszcz górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Trzyszcz górski
Cicindela sylvicola
Dejean, 1822
Trzyszcz górski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada uskrzydlone
Rząd chrząszcze
Podrząd chrząszcze drapieżne
Rodzina biegaczowate
Podrodzina trzyszczowate
Plemię Cicindelini
Rodzaj Cicindela
Gatunek trzyszcz górski
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Trzyszcze górskie preferują suche podłoża jako teren szybkich łowów

Trzyszcz górski[1] (Cicindela sylvicola) – gatunek drapieżnego chrząszcza z rodziny biegaczowatych (Carabidae), z podrodziny trzyszczowatych (Cicindelinae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w wielu krajach Europy, głównie na obszarach górskich i podgórskich od Francji i Belgii na zachodzie poprzez Niemcy i śródlądową część Włoch, kraje Europy Środkowej (w tym Polskę), po Macedonię i Bułgarię na południowym-wschodzie i poprzez Ukrainę po południową Rosję na wschodzie.

Pojawia się wczesną wiosną. Żyje na glebach piaszczystych, przede wszystkim na nasłonecznionych i suchych stanowiskach śródleśnych i górskich. W Polsce jest gatunkiem rzadkim, spotykanym w południowej części kraju[2].

Wygląd i budowa[edytuj | edytuj kod]

Jeden z większych europejskich przedstawicieli trzyszczowatych, osiąga długość 14–15 mm. Barwa grzbietu brązowa z zielonawym, metalicznym połyskiem. Na pokrywach skrzydeł wyraźny rysunek w kształcie falowanych plam, większych na końcach. Nogi smukłe, stopy wydłużone. Głowa ciemna, tylko u nasady żuwaczek koloru kremowego. Oczy duże, zapewniające bardzo dobry wzrok.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Trzyszcz górski jest drapieżnym polifagiem, żywi się głównie mniejszymi owadami. Drapieżne są zarówno owady dorosłe jak i larwy, które ukryte w pionowo wykopanych norkach czyhają na ofiary wciągając je szybko do kryjówki[1].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Sposób poruszania jest szybki, podobny do krótkich skoków. W locie trzyszcze te zwinnością i szybkością reagowania dorównują muchom.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Świat zwierząt. Ladislav Korbel (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 1993, s. 124. ISBN 83-7073-036-1.
  2. Fauna Polski - charakterystyka i wykaz gatunków. Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.). T. I. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2004. ISBN 83-88147-04-8.