Tu-143 Rejs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tu-143 Rejs
Tu-143 Rejs
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
 Rosja
Producent Tupolew
Typ UAV
Konstrukcja duraluminium i laminaty
Załoga 0
Historia
Data oblotu 1970
Lata produkcji 1973-1989
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik turboodrzutowy Izotow TR3-117
Ciąg 6,28 kN
Wymiary
Rozpiętość 2,24 m
Długość 8,06 m
Szerokość kadłuba 0,6 m
Wysokość 1,54 m
Powierzchnia nośna 2,9 m²
Masa
Startowa 1410 kg
Paliwa 190 l
Osiągi
Prędkość maks. 925 km/h
Pułap 100 - 1000 m
Zasięg 190 km
Promień działania 70 km
Długotrwałość lotu 13 min
Dane operacyjne
Użytkownicy
Rosja Irak Syria Bułgaria Czechy Słowacja Rumunia Ukraina

Tu-143 Rejs (ros. Рейс, trb. Riejs) – radziecki, rozpoznawczy, bezzałogowy aparat latający (UAV) opracowany przez biuro konstrukcyjne Tupolewa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rejs został zaprojektowany na przełomie lat 60. i 70. XX wieku w biurze konstrukcyjnym Tupolewa jako taktyczny aparat rozpoznawczy, mający zastąpić w armii radzieckiej wykorzystywane do tego czasu bezzałogowe, rozpoznawcze Ławoczkiny Ła-17R (przerobione latające cele Ła-17). W 1970 roku aparat przetestowano w locie, a od 1976 roku znalazł się na wyposażeniu pododdziałów rozpoznania.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Rejs jest dolnopłatem w układzie kaczki, ze skrzydłami o skosie 58°. Powierzchnie sterowe spełniają sterolotki i ster wychylane hydraulicznie. Z przodu kadłuba umieszczony jest nieruchomy destabilizator. Cały przód kadłuba może być odłączany od reszty aparatu, w przodzie umieszczona jest aparatura rozpoznawcza: panoramiczny aparat fotograficzny PA-1, kamera telewizyjna Czybis-B oraz aparatura rozpoznania skażenia radiologicznego Sigma. W środkowej części kadłuba umieszczone są systemy kierowania lotem: dopplerowski miernik prędkości i kąta znoszenia DISS-7, radiowysokościomierz małych wysokości A-032 oraz automatyczny system sterowania ABSU-143. Przed usterzeniem pionowym umieszczony jest rakietowy silnik hamujący na stały materiał pędny. Tu-143 wchodzi w skład kompleksu WR-3 Rejs składającego się z wyrzutni SPU-143 umieszczonej na samochodzie ciężarowym BAZ-135 i pojazdu transportowego TZM-143 przewożącego pociski i stanowisko kontroli przedstartowej. Start Tu-143 następuje z wyrzutni z użyciem przyspieszacza startowego, lot wykonywany jest po wcześniej zaprogramowanej trasie. Po wykonaniu zadania aparat wykonuje manewr zwany górką, wyłącza się silnik marszowy, Tu-143 wznosi się, a na szczycie toru lotu wyrzucany jest spadochron, na którym aparat opada. Rejs ląduje na trzech płozach, tuż przed lądowaniem z kadłuba wysuwają się dwa teleskopowe czujniki, których zadaniem jest uruchomienie silnika hamującego na wysokości 1,8 m nad ziemią.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Wyrzutnia SPU-143

Tu-143 wszedł w uzbrojenie armii Związku Radzieckiego, Czechosłowacji, Rumunii, Iraku i Syrii, według niektórych źródeł służył również w Bułgarii. Prawdopodobnie został użyty bojowo w dolinie Bekaa przez Syryjczyków podczas konfliktu z Izraelem w 1982 roku. Wyprodukowano ponad 1000 aparatów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]