Tuba wagnerowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tuba wagnerowska
ang. Wagner tuba
Tuba wagnerowska
Klasyfikacja naukowa
-
Klasyfikacja popularna
dęty blaszany

Tuba wagnerowska – instrument muzyczny dęty blaszany.

Richard Wagner, któremu w tetralogii Pierścień Nibelunga (wykonanej po raz pierwszy w 1876 roku) potrzebne było uroczyste, nieznanej dotąd jakości brzmienie – zasugerował Adolfowi Saxowi zbudowanie instrumentu pośredniego pomiędzy rogiem a tubą. Instrument ten posiadał kształt tuby – lejkowaty ustnik – podobny do stosowanego w rogu i cztery wentyle przeznaczone do obsługiwania lewą ręką, ponieważ na tych tubach grali waltorniści.

Wagnerowski „kwartet” tub składał się z dwóch instrumentów tenorowych odpowiadających wielkością rogom B (skala B1 – f²) oraz dwóch instrumentów basowych odpowiadających rogom F (skala H2 – g¹). Notacja partii na te instrumenty nie zawsze jest konsekwentna nawet u samego Wagnera. Innowacja Wagnera nie znalazła tak wielu naśladowców. Do wybitnych kompozycji okresu postwagnerowskiego wykorzystujących tuby wagnerowskie należą:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]