Tuba wagnerowska
 |
Ten artykuł od 2011-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Tuba wagnerowska ang. Wagner tuba |
|
 |
|
| Klasyfikacja naukowa | |
| - | |
| Klasyfikacja popularna | |
| dęty blaszany |
Tuba wagnerowska – instrument muzyczny dęty blaszany.
Richard Wagner, któremu w tetralogii Pierścień Nibelunga (wykonanej po raz pierwszy w 1876 roku) potrzebne było uroczyste, nieznanej dotąd jakości brzmienie - zasugerował Adolfowi Saxowi zbudowanie instrumentu pośredniego pomiędzy rogiem a tubą. Instrument ten posiadał kształt tuby – lejkowaty ustnik – podobny do stosowanego w rogu i cztery wentyle przeznaczone do obsługiwania lewą ręką, ponieważ na tych tubach grali waltorniści.
Wagnerowski „kwartet” tub składał się z dwóch instrumentów tenorowych odpowiadających wielkością rogom B (skala B1 - f²) oraz dwóch instrumentów basowych odpowiadających rogom F (skala H2 - g¹). Notacja partii na te instrumenty nie zawsze jest konsekwentna nawet u samego Wagnera. Innowacja Wagnera nie znalazła tak wielu naśladowców. Do wybitnych kompozycji okresu postwagnerowskiego wykorzystujących tuby wagnerowskie należą:
- Anton Bruckner – VII Symfonia (1883),
- Felix Draeseke – Symfonia tragica (1886),
- Richard Strauss – opera Elektra (1909),
- Richard Strauss – Symfonia alpejska (1911-1915).
