Tulipanowiec chiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tulipanowiec chiński
Liść tulipanowca chińskiego
Liść tulipanowca chińskiego
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad magnoliowe
Rząd magnoliowce
Rodzina magnoliowate
Rodzaj tulipanowiec
Gatunek tulipanowiec chiński
Nazwa systematyczna
Liriodendron chinense (Hemsl.) Sarg.
Trees & shrubs 1:103, t. 52. 1903
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Tulipanowiec chiński (Liriodendron chinense) – gatunek drzewa z rodziny magnoliowatych występujący w środkowych i południowych Chinach w prowincjach Anhui, Kuangsi, Jiangsu, Fujian, Kuejczou, Hubei, Hunan, Jiangxi, Shaanxi, Zhejiang, Syczuan i Junnan, a także gdzieniegdzie w północnym Wietnamie. Jest bardzo podobny do tulipanowca amerykańskiego. Różni się od niego jednak głębiej powcinanymi liśćmi, a także krótszymi płatkami korony, które są ciemnożółte; nie ma w nich barwy pomarańczowej. Osiąga około 40 m wysokości. Nie jest tak mrozoodporny jak jego amerykański kuzyn, ale uprawia się go w Anglii (wiele okazów znajduje się w Kew Gardens), İrlandii, Belgii, Holandii i w Niemczech. W Ameryce Północnej drzewo to można spotkać na wschodnim wybrzeżu aż po Boston (Massachusetts), a na wybrzeżu zachodnim po Vancouver w Kanadzie.

Liriodendron chinense1.jpg

Tulipanowiec chiński jest rzadkim drzewem, gdyż jego siedliska - lasy liściaste lub mieszane - zostały w dużej mierze przekształcone przez człowieka. Jednak dzięki ochronie gatunek ten staje się coraz częściej spotykany. Rośnie na glebach przepuszczalnych, z dużą warstwą próchnicy. Przez wiele lat drzewo to było uważane za niewielkie, ponieważ pierwsze poznane okazy były przycinane i ponieważ najwcześniej poza Azją uprawiano je w Europie, gdzie klimat jest znacznie chłodniejszy niż na jego naturalnych siedliskach. Tulipanowiec chiński, jak każdy z członków rodziny magnoliowatych, ma kruche korzenie, dlatego powinien być przesadzany ostrożnie, najlepiej wczesną wiosną, jeszcze przed wypuszczeniem liści.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-05-31].