San Bernardino Tunnel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Tunel San Bernardino)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tunel San Bernardino
San Bernardino Tunneleinfahrt.jpg
Rozpoczęcie prac lipiec 1961
Otwarcie 1 grudnia 1967
Długość 6,596 km
Wjazd północny Hinterrhein (Grisons-coat of arms 3d.svg Gryzonia)
1625 m n.p.m.
Wjazd południowy San Bernardino (Grisons-coat of arms 3d.svg Gryzonia)
1600 m n.p.m.
Przejazdy
Samochodów na rok
(dane z 2005 roku)
ok. 2,2 milionów

Tunel San Bernardino – został zbudowany w latach 1961-1967. Łączy miejscowości Hinterrhein i San Bernardino (gmina Mesocco), w kantonie Gryzonia. Do użytku został oddany 1 grudnia 1967. Tunel jest główną budowlą w obrębie autostrady A13 pomiędzy Sankt Margrethen i Bellinzoną, pozwala uniknąć przejazdu przez Przełęcz San Bernardino.

Tunel[edytuj | edytuj kod]

Tunel łączy wschodnią Szwajcarię z kantonem Ticino i jest drugim co do ważności połączeniem poprzez Alpy w Szwajcarii, zarówno jeśli chodzi o transport towarowy jak i indywidualny. San Bernardino jest tunelem składającym się z pojedynczej tuby, w której odbywa się ruch w obydwu kierunkach, a prędkość maksymalna to 80 km/h.

W momencie projektowania obecne natężenie ruchu nie było możliwe do wyobrażenia. Z dzisiejszego punktu widzenia szerokość drogi kołowej okazała się być niewystarczająca. Systemy wentylacji nie odpowiadały już współczesnym potrzebom, a także nie istniała droga ewakuacyjna i ratunkowa. W tych powodów w latach 1998-2007 zostały przeprowadzone prace renowacyjne.

Remont generalny[edytuj | edytuj kod]

Wiek obiektu oraz rosnące obciążenie i wzrost ruchu pojazdów wywołały konieczność odnowienia tunelu. Prace remontowe rozpoczęte w roku 1998, zakończone zostały w roku 2007. 22 września 2007 świętowane było zakończenie prac remontowych, połączone z jubileuszem 40-lecia otwarcia tunelu.

W zakresie tego projektu zostały wykonane następujące prace:

  • Obniżenie fundamentów kanału centralnego
  • Odnowienie systemu odpływu wód (odrębny system) i kanałów technicznych
  • Odnowienie urządzeń elektromechanicznych
  • Dostosowanie wentylacji (do działania normalnego i w przypadku pożaru) do obecnych wymagań
  • Stworzenie drogi ewakuacyjnej i ratunkowej (wyjścia bezpieczeństwa)
  • Demontaż i rekonstrukcja poziomu jezdni
  • Zastąpienie elementów prefabrykowanych elewacji ścian

Prace renowacyjne prowadzone były bez zamykania ruchu w tunelu. Całościowe koszty wyniosły około 240 milionów franków szwajcarskich (około 150 milionów euro).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]