Turak białouchy
| Turak białouchy | |
| Tauraco leucotis[1] | |
| (Ruppell, 1835) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | turakowe |
| Rodzina | turakowate |
| Rodzaj | Tauraco |
| Gatunek | turak białouchy |
| Synonimy | |
|
Corythaix leucotis Rüppell, 1835[2] |
|
| Podgatunki | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Turak białouchy, turak białolicy (Tauraco leucotis) – gatunek ptaka z rodziny turakowatych (Musophagidae), występującego we Wschodniej Afryce na Wyżynie Abisyńskiej. Zasięg jego występowania obejmuje większą część Etiopii i Erytrei oraz wschodnie pogranicza Sudanu i Sudanu Południowego[2]. W Europie i Ameryce Północnej jest ptakiem chętnie hodowanym w wolierach[4]. Charakterystyczne dla tego i kilku spokrewnionych z nim gatunków jest występowanie w piórach unikatowych barwników: zielonej turakowerdyny i czerwonej turacyny, niespotykanych u prawie żadnych innych zwierząt[5].
Spis treści |
Opis gatunku [edytuj]
Upierzeniem najbardziej przypomina turaka liliowoczubego, z którym jest łączony w jeden nadgatunek[6]. Dominującymi kolorami w upierzeniu są zieleń i niebieski. Zieleń występuje na głowie, szyi, piersi i grzbiecie. Kolor niebieski zaś przeważa na pokrywach skrzydeł, brzuchu i ogonie. Ciemnoniebieski do fioletowego jest też charakterystyczny czub na głowie. Głowę ponadto zdobią dwie białe plamy z każdej strony: jedna przed okiem, a druga, większa sięga od ucha po szyję – stąd też polska nazwa zwyczajowa gatunku. Dziób i naga skóra wokół oczu soczyście pomarańczowe. Lotki krwistoczerowne, dobrze widoczne dopiero podczas lotu[4].
- Średnie wymiary
Długość ciała: 42–43 cm (wraz z długim ogonem). Masa ciała: 200–315 g[6].
- Biotop
Zamieszkuje górskie lasy. Spotykany już od 900, ale najczęściej od 2200 do 3200 m n.p.m.[6]
- Pożywienie
Odżywia się owocami i jagodami afrykańskich drzew szpilkowych i jałowców. W okresie lęgowym spożywa również owady[4].
- Rozmnażanie
Proste, zbudowane z patyków gniazdo zakłada wysoko na drzewach. Składa dwa jaja, z których po 22–23 dniach wykluwają się niedołężne pisklaki, pokryte gęstym puchem.
Podgatunki [edytuj]
Wyróżniono dwa podgatunki T. leucotis[1]:
- T. l. donaldsoni – północna i zachodnia część zasięgu: od centralnej Etiopii po Erytreę i Sudan[2],
- T. l. leucotis – centralna i południowo-wschodnia część areału mieszcząca się w Etiopii[2].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Tauraco leucotis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 White-cheeked Turaco (Tauraco leucotis) (ang.). IBC: The Internet Birds Collection. [dostęp 2012-02-22].
- ↑ Tauraco leucotis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 4,0 4,1 4,2 White-cheeked Turacos (ang.). Avian Web. [dostęp 2012-02-22].
- ↑ pod red. Przemysława Busse: Mały słownik zoologiczny. Ptaki T.II. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 304. ISBN 83-214-0043-4.
- ↑ 6,0 6,1 6,2 White-cheeked Turaco (ang.). Turacos.org. [dostęp 2012-02-22].
Bibliografia [edytuj]
- Harold G Cogger, David Kirshner, Ewa Świątkowska, Paweł Świątkowski, George Archibald: Zwierzęta: ssaki, ptaki, gady, płazy: encyklopedia. Warszawa: Elipsa, 1999, s. 345. ISBN 83-85152-34-2.
