Turak białouchy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Turak białouchy
Tauraco leucotis[1]
(Ruppell, 1835)
Turak białouchy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd turakowe
Rodzina turakowate
Rodzaj Tauraco
Gatunek turak białouchy
Synonimy

Corythaix leucotis Rüppell, 1835[2]

Podgatunki
  • Tauraco leucotis donaldsoni (Sharpe, 1895)
  • Tauraco leucotis leucotis (Ruppell, 1835)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Turak białouchy, turak białolicy (Tauraco leucotis) – gatunek ptaka z rodziny turakowatych (Musophagidae), występującego we Wschodniej Afryce na Wyżynie Abisyńskiej. Zasięg jego występowania obejmuje większą część Etiopii i Erytrei oraz wschodnie pogranicza Sudanu i Sudanu Południowego[2]. W Europie i Ameryce Północnej jest ptakiem chętnie hodowanym w wolierach[4]. Charakterystyczne dla tego i kilku spokrewnionych z nim gatunków jest występowanie w piórach unikatowych barwników: zielonej turakowerdyny i czerwonej turacyny, niespotykanych u prawie żadnych innych zwierząt[5].

Niezwykły kolor piór turaki zawdzięczają rzadkim barwnikom

Opis gatunku[edytuj | edytuj kod]

Upierzeniem najbardziej przypomina turaka liliowoczubego, z którym jest łączony w jeden nadgatunek[6]. Dominującymi kolorami w upierzeniu są zieleń i niebieski. Zieleń występuje na głowie, szyi, piersi i grzbiecie. Kolor niebieski zaś przeważa na pokrywach skrzydeł, brzuchu i ogonie. Ciemnoniebieski do fioletowego jest też charakterystyczny czub na głowie. Głowę ponadto zdobią dwie białe plamy z każdej strony: jedna przed okiem, a druga, większa sięga od ucha po szyję – stąd też polska nazwa zwyczajowa gatunku. Dziób i naga skóra wokół oczu soczyście pomarańczowe. Lotki krwistoczerowne, dobrze widoczne dopiero podczas lotu[4].

Średnie wymiary

Długość ciała: 42–43 cm (wraz z długim ogonem). Masa ciała: 200–315 g[6].

Biotop

Zamieszkuje górskie lasy. Spotykany już od 900, ale najczęściej od 2200 do 3200 m n.p.m.[6]

Pożywienie

Odżywia się owocami i jagodami afrykańskich drzew szpilkowych i jałowców. W okresie lęgowym spożywa również owady[4].

Rozmnażanie

Proste, zbudowane z patyków gniazdo zakłada wysoko na drzewach. Składa dwa jaja, z których po 22–23 dniach wykluwają się niedołężne pisklaki, pokryte gęstym puchem.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki T. leucotis[1]:

  • T. l. donaldsoni – północna i zachodnia część zasięgu: od centralnej Etiopii po Erytreę i Sudan[2],
  • T. l. leucotis – centralna i południowo-wschodnia część areału mieszcząca się w Etiopii[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Tauraco leucotis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 White-cheeked Turaco (Tauraco leucotis) (ang.). IBC: The Internet Birds Collection. [dostęp 2012-02-22].
  3. Tauraco leucotis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. 4,0 4,1 4,2 White-cheeked Turacos (ang.). Avian Web. [dostęp 2012-02-22].
  5. pod red. Przemysława Busse: Mały słownik zoologiczny. Ptaki T.II. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 304. ISBN 83-214-0043-4.
  6. 6,0 6,1 6,2 White-cheeked Turaco (ang.). Turacos.org. [dostęp 2012-02-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Harold G Cogger, David Kirshner, Ewa Świątkowska, Paweł Świątkowski, George Archibald: Zwierzęta: ssaki, ptaki, gady, płazy: encyklopedia. Warszawa: Elipsa, 1999, s. 345. ISBN 83-85152-34-2.