Turak rdzawy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Turak rdzawy
Gallirex porphyreolophus[1]
(Vigors, 1831)
Turak rdzawy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd turakowe
Rodzina turakowate
Podrodzina turaki
Rodzaj Gallirex
Gatunek turak rdzawy
Synonimy
  • Corythaix porphyreolopha Vigors, 1831[2]
  • Tauraco porphyreolophus (Vigors, 1831)
  • Musophaga porphyreolopha (Vigors, 1831)[3]
Podgatunki
  • G. p. porphyreolophus (Vigors, 1831) .
  • G. p. chlorochlamys (Shelley, 1881)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Turak rdzawy (Gallirex porphyreolophus) – gatunek ptaka z rodziny turakowatych (Musophagidae), występującego we Wschodniej Afryce.

Fioletowy czub jest najbardziej rzucającą się w oczy cechą tego turaka

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Areał zamieszkania tego gatunku sięga na północy do południowych wybrzeży Jeziora Wiktorii obejmując prawie całą Tanzanię (poza jej północno-wschodnimi krańcami) i dodatkowo izolowaną populację w środkowej Kenii. Na północnym-zachodzie wkracza na wschodnie rubieże Rwandy i Burundi. Dalej na południe obejmuje cały obszar Malawi i Mozambiku, południowo-wschodnią część Zambii i większość Zimbabwe (bez krańców zachodnich i części centralnej). Na krańcach południowych areał ten obejmuje wschodnie skrawki Botswany, niemal całe Suazi oraz część wschodnich prowincji RPA, sięgając najdalej na południe prowincji Natal[5][6].

Turak najczęściej połyka owoce w całości

Opis gatunku[edytuj | edytuj kod]

Upierzeniem odróżnia się nieco od innych gatunków turaków niemal zupełnym brakiem zielonych piór. Głowę zdobi intensywnej barwy ciemnofioletowy czub. Nieco metalicznie zielonych piór znajduje się po bokach głowy, wokół oczu. Same oczy są brązowe, otoczone nagą czerwoną skórą z drobnymi koralami. Dziób jest większy niż u innych turaków, niezakryty piórami i czarny. Poniżej soczyście kolorowej głowy pióra na szyi, piersi i grzebiecie są zdecydowanie bardziej matowe, o pastelowym, rdzawym lub gdzieniegdzie nieco zielonkawym odcieniu. Na skrzydłach i ogonie barwa piór jest znów bardziej intensywna i przybiera niebieski, metaliczny kolor. Jedynie lotki, dzięki obecności turacyny są jaskrawoczerwone[7], widoczne dobrze dopiero w czasie lotu[5]. Jego głos można opisać jako głośne „rhok-rhok-rhok”.

Średnie wymiary

Długość ciała: 42–46 cm (wraz z dość długim ogonem). Masa ciała: 200–290 g[8].

Biotop

Preferuje zwarte lasy lub zakrzewienia graniczące z sawannaami, lasy galeriowe lub nadmorskie[9]. Występuje na terenach od poziomu morza do maksymalnie 1850 m n.p.m.[8]

Pożywienie

Głównie owoce i pąki drzew[9].

Rozmnażanie

Okres lęgowy przypada od sierpnia do lutego – w zależności od regionu. Obydwoje partnerzy budują gniazdo: jeden z ptaków znosi gałązki, drugi je układa. Gniazdo ukryte jest w gęstwinie drzewa lub krzewu kilka metrów nad ziemią. Samica składa do niego 2 do 4 jaj, które wysiadują obydwoje rodzice. Pisklęta wykluwają się po 21–23 dniach pokryte ciemnym puchem. Karmione przez rodziców opuszczają gniazdo zanim nauczą się latać, zazwyczaj po około 3 tygodniach od wyklucia się. Zdolność lotu uzyskują około 38 dnia życia[9].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki T. porphyreolophus[1][2]:

  • G. porphyreolophus chlorochlamys – północna i centralna część areału do linii Zambia – północny Mozambik[2],
  • G. porphyreolophus porphyreolophus – południowa część areału: Zimbabwe, południowy Mozambik, wschodnie krańce RPA i Suazi[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Tauraco porphyreolophus. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-02-22]
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Purple-crested Turaco (Tauraco porphyreolophus) (ang.). IBC: The Internet Birds Collection. [dostęp 2012-02-15].
  3. Musophaga porphyreolopha (ang.). Integrated Taxonomic Information System. [dostęp 2012-02-15].
  4. Tauraco porphyreolophus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2014-02-22]
  5. 5,0 5,1 Purple-crested Turacos (ang.). Avian Web. [dostęp 2012-02-15].
  6. Tauraco porphyreolophus Purple-crested Turaco (ang.). IUCN Red list. [dostęp 2012-09-15].
  7. pod red. Przemysława Busse: Mały słownik zoologiczny. Ptaki T.II. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 304. ISBN 83-214-0043-4.
  8. 8,0 8,1 Purple-crested Turaco (ang.). Turacos.org. [dostęp 2012-02-15].
  9. 9,0 9,1 9,2 Gallirex porphyreolophus (Purple-crested turaco, Purple-crested lourie) (ang.). Biodiversity explorer. [dostęp 2012-02-15].