Turak zielonoczuby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Turak zielonoczuby
Tauraco persa[1]
(Linnaeus, 1758)
Turak zielonoczuby
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd turakowe
Rodzina turakowate
Podrodzina turaki
Rodzaj Tauraco
Gatunek turak zielonoczuby
Synonimy
  • Cuculus Persa Linnaeus, 1758[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Turak zielonoczuby (Tauraco persa) – gatunek ptaka z rodziny turakowatych (Musophagidae), występującego w Zachodniej i Centralnej Afryce, głównie wzdłuż wybrzeża Zatoki Gwinejskiej. Zamieszkuje lasy od Senegalu na zachodzie, poprzez m.in. Wybrzeże Kości Słoniowej, Nigerię i Kamerun po Gabon, Kongo, Demokratyczną Republikę Konga i północną Angolę na wschodzie i południu. Charakterystyczne dla tego i kilku spokrewnionych z nim gatunków jest występowanie zielonego barwnika, turakowerdyny, niespotykanej u prawie żadnych innych zwierząt[4].

Barwna szata turaka zielonoczubego

Opis gatunku[edytuj | edytuj kod]

Upierzenie kolorowe: zielona głowa wraz z czubem, grzbiet, szyja i pierś; pokrywy skrzydłowe i ogon ciemnofioletowe; środkowa część lotek jaskrawoczerwona (dobrze widoczna w locie), u podgatunku T. persa buffoni czerwone lotki mają dodatkową, białą pręgę. Dziób czerwony, częściowo zakryty piórami. Oko otoczone nagą, czerwoną obwódką, z białą plamą przed okiem i czarną kreską pod. U podgatunków T. persa persa i T. persa zenkeri pod czarną kreską jest dodatkowa biała. Skrzydła dość krótkie, zaokrąglone, ogon długi. Lata słabo, za to zręcznie skacze i wspina się wśród koron drzew. Charakterystyczny, donośny głos turako przypomina ochrypłe szczekanie (kour-kour)[4].

Średnie wymiary

Długość ciała: 43 cm (wraz z długim ogonem). Waga: 225–295 g.

Biotop

Gęste, nizinne lasy równikowe lub zadrzewienia na skraju sawann. Jest gatunkiem pospolitym i w wielu regionach licznym.

Pożywienie

Owoce, pąki, liście i kwiaty drzew. W okresie lęgowym także owady[5].

Rozmnażanie

Sezon lęgowy rozpoczyna się wraz z nadejściem pory deszczowej. Każda para ustala własne terytorium, gdzie w gęstej koronie drzew (na wysokości 2–5 m) buduje niedbale złożone gniazdo. Samica składa zwykle 2 biało-kremowe jaja. Wysiadują obydwoje rodzice przez 21–23 dni. Pisklęta wykluwają się niedołężne, pokryte czarnym puchem. Młode opuszczają gniazdo po 5–6 tygodniach, lecz pozostają pod opieką dorosłych do ukończenia 4 miesięcy życia[5].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

  • Tauraco persa buffoni[1] (Vieillot, 1819) – zachodnia część areału: od Senegalu do Liberii[2]
  • Tauraco persa persa[1] (Linnaeus, 1758) – środkowa część areału: od Wybrzeża Kości Słoniowej przez Ghanę po zachodni Kamerun[2]
  • Tauraco persa zenkeri[1] (Reichenow, 1896) – wschodnia i południowa część areału: od południowego Kamerunu poprzez Kongo po Gabon i północną Angolę[2]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Tauraco persa w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Green Turaco ((Tauraco persa) (ang.). The Internet Birds Collection. [dostęp 2012-02-08].
  3. Tauraco persa. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. 4,0 4,1 pod red. Przemysława Busse: Mały słownik zoologiczny. Ptaki T.II. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 304. ISBN 83-214-0043-4.
  5. 5,0 5,1 Guinea Turacos (w:) Avian Web (ang.). [dostęp 2012-02-08].