Turyngowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ziemie Turyngów w Państwie frankijskim
Ziemie Turyngów przed zajęciem przez Państwo frankijskie

Turyngowie – lud germański, zamieszkujący tereny pomiędzy Łabą, górami Harz i Turyńskim Lasem (obecnie tereny krajów związkowych Turyngii i Saksonii). Stanowił odłam germańskiego ludu Hermundurów, przybyłych na obszary Niemiec środkowych w I wieku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec IV wieku Turyngowie stanęli na czele księstwa plemiennego ludów germańskich osiadłych między środkową Łabą i Wezerą, który pod panowaniem króla Bisinusa (połowa V wieku) poszerzył granice wpływów po górny Men i Dunaj (pobił m.in. Cherusków nad środkową Wezerą). Po śmierci Bisinusa (ok. 457) księstwo uległo podziałowi pomiędzy jego trzech synów Badericha, Herminafrieda i Berthachara. W konsekwencji umożliwiło to podbój ziem Turyngów przez Franków pod wodzą Chlotara i Teodeberta wspomaganych przez Sasów i zakończonego bitwą pod Burgscheidungen w 531 r.[1]

W 830 roku na wschód od ziem Turyngów za rzeką Soławą leżały ziemie Słowian, od których oddzielała ich Limes Sorabicus.

Kultura materialna[edytuj | edytuj kod]

Słabo poznane jest archeologicznie osadnictwo Turyngów. Więcej informacji na temat ich kultury dostarczają cmentarzyska.

Obrządek pogrzebowy[edytuj | edytuj kod]

Na terenach zamieszkiwanych przez Turyngów odkryto cmentarzyska rzędowe, składające się przeciętnie z 40 do 80 grobów. Cechą szczególną, wyróżniającą Turyngów są pochówki koni, towarzyszące ludzkim. Praktykowano również pochówki psów. Odrębną kategorię stanowią groby bogate. Występowały w nich pochówki arystokracji na wozach oraz bogate wyposażenie grobowe[2].

Patrz także[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Multimedialna Encyklopedia Powszechna 2003

Przypisy

  1. The History of the Franks str. 128 wyd. Penguin 1974 Londyn
  2. Magdalena Mączyńska: Światło z popiołu Wędrówki ludów w Europie w IV i V wieku. Warszawa: Trio, 2013, s. 248,249. ISBN 978-83-7436-320-4.