Turzyca prosowata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Turzyca prosowata
Pokrój
Pokrój
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina ciborowate
Rodzaj turzyca
Gatunek turzyca prosowata
Nazwa systematyczna
Carex panicea L.
Sp. Pl. 2:977. 1753
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Turzyca prosowata (Carex panicea L.) – gatunek rośliny z rodziny ciborowatych. W Polsce jest pospolity zarówno na niżu, jak i w górach

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kwiatostan
Owocostan
Łodyga
Prostowzniesiona, gładka, o wysokości (wraz z kwiatostanem) 15–40 cm. Roślina wytwarza długie rozłogi.
Liście
Sinozielone, długo zaostrzone, nagie, o szerokości 1–4 mm i żółtobrunatnych pochwach.
Kwiaty
Zebrane w rozdzielnopłciowe kłosy. Na szczycie łodygi występuje pojedynczy, prosto wzniesiony i maczugowaty kłos męski. Prostowzniesione i licznokwiatowe kłosy żeńskie w liczbie 1–2 wyrastają niżej z pochwy liściowej, u nasady kłos jest luźnokwiatowy. Posadki kłosów żeńskich są długopochwiaste z blaszką liściową krótszą od kwiatostanu. Przysadki kwiatów są lśniące, czerwonoczarne z zielonym nerwem i białym obrzeżeniem. Kulistojajowate pęcherzyki są nieowłosione, dłuższe od przysadek, mają krótki i niewyraźny, czarniawy dzióbek, szarozielony kolor i nie posiadają nerwów. Słupki z 3 znamionami.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, geofit, hemikryptofit. Kwitnie do kwietnia do maja. Jest wiatropylna, nasiona rozsiewane są przez wiatr i wodę. Występuje na łąkach, bagnach, niskich torfowiskach. Liczba chromosomów 2n= 32[2].

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z t. Hosta (Carex hostiana), t. luźnokwiatową (Carex vaginata), t. sina (Carex flacca)[2].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-14].
  2. 2,0 2,1 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.