Tuszecja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tuszecja, Tuszetia
თუშეთი
Kvavlo, Tuszecja
Kvavlo, Tuszecja
Państwo  Gruzja
Siedziba Omalo
Powierzchnia 896 km²
Położenie na mapie
Położenie na mapie

Tuszecja, Tuszetia (gruz.: თუშეთი) – region historyczny w północno-wschodniej Gruzji.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Baszta w Tuszecji

Tuszecja położona jest na północnych zboczach Wielkiego Kaukazu. Od północy i wschodu graniczy z rosyjskimi republikami, odpowiednio Czeczenią i Dagestanem; natomiast od południa i zachodu – z historycznymi regionami Gruzji, odpowiednio Kachetią i Chewsuretią. Obszar zamieszkują głównie Tuszeci, będący gruzińską grupą etniczną.

Charakterystyczne wieże w Dartlo, Tuszecja

Zgodnie z podziałem administracyjnym Gruzji Tuszecja znajduje się obecnie w rejonie Akhmety, który jest z kolei częścią regionu Kachetii. Największą miejscowością w Tuszecji jest Omalo.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość Dartlo, Tuszecja

Przyjmuje się, że Tuszecję od dawna zamieszkują Tuszeci, grupa etniczna w Gruzji, którą można podzielić dalej na ludność mówiącą miejscowym dialektem gruzińskiego i Bacbów, czyli ludność posługującą się językiem bacbijskim (inaczej cowa-tuszyńskim). Odpowiedź na pytanie kto pojawił się w tym rejonie pierwszy - etniczni Gruzini czy Bacbowie - pozostaje kwestią sporną[1]. O pochodzeniu Bacbów mówią dwie główne teorie mające liczne warianty.

Według jednej z nich Bacbowie są pozostałością po większej grupie ludzi mówiącej po naschu. Jaimoukha przypuszcza, że mogą pochodzić od Kachetów, historycznych mieszkańców Kachetii i Tuszetii (którzy najwyraźniej nazywali siebie Kabatsa)[2]. Jednak pogląd, że Kacheci byli pierwotnie Naschami, podziela niewielu. Gruzińską nazwę na Bacbów, czyli Cowa-Tuszeci, można również (albo zamiast tego) łączyć z Cowatami, historyczną ludnością naschą. Jak twierdzi gruziński historyk Melikiszwili, rządziła ona Królestwem Sophene w starożytnym państwie Urartu i była najwyraźniej zmuszona do przeniesienia się w region nieopodal Erebuni, który z Naschami łączą nazwy miejsc i różnorodna historiografia[3][4][5]. Jednakże hipotezy łączące Bacbów z ludami transkaukaskimi nie są powszechnie uznawane.

Druga teoria zakłada, że w XVII w. Bacbowie przedostali się przez Wielki Kaukaz z Inguszetii i ostatecznie osiedlili w Tuszecji, w związku z czym są plemieniem pochodzenia inguszeckiego, któremu narzucono religię chrześcijańską i kulturę gruzińską[6][7].

Miejscowość Dartlo, Tuszecja

Przypuszczalnie Lewan, król Kachetii (1520 - 1574), oficjalnie przyznał Bacwom ziemię w dolinie Alwanii w zamian za służbę wojskową. Miejscowi Gruzini znają bacbijskojęzycznych mieszkańców Tuszetii jako Cowa-Tuszetów z powodu ich znacznej asymilacji i dwujęzyczności (Bacbowie używają zazwyczaj zarówno gruzińskiego, jak i bacbijskiego). Obecnie po bacbijsku mówi się jedynie w miejscowości Zemo Alvani[1].

Bacbowie od dawna uważają siebie za Gruzinów i od pewnego czasu mówią również po gruzińsku[6]. Proces asymilacji Bacbów trwa nadal. Wielu z nich używa dwóch języków, przez co widoczny jest duży wpływ gruzińskiego na bacbijski. Bacbowie należą do Gruzińskiego Kościoła Prawosławnego.

Buntując się przeciw chrystianizacji prowadzonej w latach 30. IV w.n.e. przez króla Miriana III, niektórzy gruzińscy poganie znaleźli schronienie w niezamieszkanych górach na terenie Tuszetii. Później zostali jednak przymusowo nawróceni na chrześcijaństwo i podporządkowani królom Gruzji.

Po upadku zjednoczonego państwa gruzińskiego w XV w.n.e. władzę nad Tuszecją przejęli królowie Kachetii.

Farsma, Tuszecja

W trakcie niemieckiej inwazji na Związek Radziecki, w latach 1942-1943 wybuchło w Tuszecji niewielkie antyradzieckie powstanie, które wydaje się związane z podobnymi, lecz zakrojonymi na szerszą skalę, wydarzeniami w sąsiedniej Inguszetii.

Migracja do Kachetii[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej połowie XIX w. wiele tuszeckich rodzin zaczęło przemieszczać się na południe i zasiedliło nisko położone pola na zachodnim krańcu Kachetii. (Ziemia ta należała już do Tuszetów; przez wieki przetrzymywali na niej zimą stada. Nadano ją im w XVII w. w uznaniu za nieocenioną pomoc w pokonaniu perskiej armii w bitwie pod Bakhtrioni w 1659 r.[8])

Jako pierwsi migrację podjęli Bacbowie. Było to spowodowane zniszczeniem jednej z ich najważniejszych wiosek przez osuwisko, które miało miejsce około roku 1830, i wybuchem zarazy[9]. Później zaczęły się też przenosić pozostałe społeczności. Wiele tuszeckich rodzin prowadziło półkoczowniczy tryb życia: mężczyźni spędzali lato (a dokładniej okres od kwietnia do października), wypasając owce wysoko w górach, a zimą trzymali swoje stada w Kachetii.

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Keselo, Tuszecja

Tradycyjnie Tuszeci trudnią się wypasem owiec. Tuszecja słynęła niegdyś z sera Gouda i wysokiej jakości wełny, które eksportowano do Rosji i Europy. Również dzisiaj wypas owiec i bydła jest główną gałęzią gospodarki w tuszeckich górach. Miejscowi pasterze spędzają miesiące letnie na terenach górzystych, ale zimą mieszkają w niżej położonych wioskach, takich jak Zemo Alvani czy Kvemo Alvani. Ich tradycje i zwyczaje podobne są do tych, które kultywują pozostali mieszkańcy wschodniogruzińskiego Kaukazu (zob. Chewsuretia).

Tuszecja jest jednym z najmniej ekologicznie skażonych regionów Kaukazu, co czyni ją atrakcyjnym miejscem na trekking. Wieprzowina jest w Tuszecji zakazana. Rolnicy nie hodują trzody chlewnej, a podróżnikom odradza się zabierania do regionu produktów wieprzowych. Jednakże będąc poza Tuszecją, miejscowa ludność nie powstrzymuje się od jedzenia wieprzowiny.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 The Red Book of Peoples of the Russian Empire; Bats section. Dostępne online: http://www.eki.ee/books/redbook/bats.shtml
  2. Jaimoukha, Amjad: The Chechens: A Handbook. Oxon: Routledge Curzon, 2005, s. 29.
  3. жавахишвили И. А. Введение в историю грузинского народа. кн.1. Тбилиси, 1950, s. 47-49.
  4. Шарпудин Бачуевич Ахмадов: Чечня и Ингушетия в ХVIII - начале XIX века. Elista: "Джангар", АПП, 2002, s. 52.
  5. Гаджиева В. Г. Сочинение И. Гербера Описание стран и народов между Астраханью и рекою Курой находящихся, М. 1979, s. 55.
  6. 6,0 6,1 Johanna Nichols. The Origin of the Chechen and Ingush: A Study in Alpine Linguistic and Ethnic Geography. „Anthropological Linguistics”. 46 (2), 2004. 
  7. 15 and 20(c). W: W.E.D. (Ed.) Allen: Russian Embassies to the Georgian Kings – 1589–1605. T. The Hakluyt Society, Second Series No. CXXXVIII. Cambridge University Press, 1970.
  8. The Tale of Zesva. W: A. Goulbat: Caucasian Legends, translated from the Russian of A. Goulbat by Sergei de Wesselitsky-Bojidarovitch. Hinds, Noble and Eldredge, 1904.
  9. Prof. Roland Topchishvili. The Tsova-Tushs (the Batsbs). „artykuł opublikowany ze środków projektu ECLING prowadzonego na Uniwersytecie we Frankfurcie”.