Twórcza wizualizacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wizualizacja lub twórcza wizualizacja - wyobrażanie sobie pożądanych przedmiotów, sytuacji, zdolności, stanów psychicznych itp., stosowane jako metoda do ich osiągnięcia.

Wykorzystywanie wyobraźni, myśli i woli do spowodowania zmian w sobie i w otoczeniu.


W twórczej wizualizacji można stosować wyobrażenia wzrokowe, mogą to też być także obrazy mentalne (bardziej wiedzenie niż widzenie). Liczy się nie tylko aspekt wizualny (obrazy). Wizualizacja jest najskuteczniejsza, jeśli jest doznaniem wszystkimi zmysłami, przeżyciem całym sobą. Warto więc przywołać w wyobraźni najróżniejsze doznania związane z celem - dźwięki, zapachy, doznania dotykowe, smakowe, kinestetyczne; także emocje.

Wyobrażenia powinny być jak najbardziej żywe, wyraziste. Najskuteczniejsza jest wizualizacja wykonywana w głębokim relaksie.

Wizualizacja pomaga zmobilizować tkwiące w człowieku siły, dzięki czemu łatwiej może osiągnąć to, czego pragnie. Według wielu zwolenników, wizualizacja, dzięki zmianie nastawienia na bardziej pozytywne, pomaga w "przyciąganiu" szczęśliwych zdarzeń i okoliczności.

Wizualizacja jest szeroko stosowana w sztuce, sporcie, biznesie, medycynie alternatywnej, psychoterapii, badaniach psychologicznych, praktykach religijnych, technikach rozwoju duchowego, okultyzmie i magii.


Bibliografia


Twórcza wizualizacja w ujęciu Nowej Ery[edytuj | edytuj kod]

Przymiotnik "twórcza" wyraża metafizyczne przekonanie zwolenników tego podejścia do wizualizacji, że to myśl i wyobraźnia tworzą (kształtują) rzeczywistość materialną. Wizualizacja ma dla nich nie tylko znaczenie praktyczne (jak np. dla sportowców), ale jest także ważnym środkiem do samorealizacji.

Zasady, na których opiera się twórcza wizualizacja[edytuj | edytuj kod]

  • Świat materialny jest energią

Świat fizyczny (materialny) wcale nie jest zbudowany z „materii”; jego podstawowym składnikiem jest pewnego rodzaju siła lub byt, który można nazwać "energią".

Każdy człowiek stanowi cząstkę wielkiego pola energetycznego. Rzeczy, które jawią się nam jako namacalne i odrębne, w rzeczywistości są rozmaitymi postaciami elementarnej energii - będącej wszystkim.

Energia wibruje[1] z różną częstotliwością, dlatego też przybiera rozmaite formy - od najsubtelniejszych, najmniej zwartych, do najgęstszych.

    • Myśl jest stosunkowo lekką, rozrzedzoną formą energii i dlatego można ją szybko i łatwo zmienić.
    • Materia jest gęstą, skondensowaną energią, a zatem trudniej ją przekształcić i wprawić w ruch. W obrębie samej materii występuje wielka różnorodność form. Istota żywa jest bardziej złożona, zmienia się dość szybko i podatna jest na wpływy z zewnątrz. Skała jest postacią gęściejszą, dłużej trwa proces jej zmiany i trudniej ją kształtować. Ale nawet skała w końcu ulega transformacji i poddaje się oddziaływaniu delikatniejszej formy energii - na przykład wody. Wszystkie formy energii są ze sobą ściśle powiązane i wywierają na siebie wpływ.
  • Energia jest natury magnetycznej

Jedno z praw energii brzmi: energia o określonej częstotliwości lub wibracji przyciąga energię o podobnych właściwościach.

    • Myśl i uczucia mają własną energię magnetyczną, która przyciąga energię podobnej natury.

Reguła ta sprawdza się w praktyce np. wtedy, gdy „przypadkowo” spotykamy osobę, o której właśnie myśleliśmy, albo gdy „przez przypadek” trafiamy na książkę zawierającą dokładnie te informacje, których potrzebowaliśmy.

  • Idea poprzedza formę

Myśl jest szybką, lekką, ruchliwą formą energii. Objawia się natychmiast - w przeciwieństwie do gęstszych form, takich jak materia.

Kiedy coś tworzymy, zawsze najpierw powstaje to w naszym umyśle. Myśl, czyli idea, nieodmiennie poprzedza realizację. Architekt najpierw rysuje projekt, dopiero później powstaje dom – i tak jest ze wszystkim.

Idea jest jak kalka: kształtuje obraz formy, następnie magnetyzuje go i tak ukierunkowuje energię, by wypełniła formę - w końcu przedstawia tę formę na planie fizycznym.

Ta sama zasada znajduje potwierdzenie nawet wówczas, gdy nie przystępujemy od razu do działania mającego urzeczywistnić nasze pomysły. Samo posiadanie idei i podtrzymywanie jej w umyśle wypełnia nas energią, która w wkrótce przyciągnie do siebie podobną energię i w rezultacie powstanie forma w świecie materialnym.

Jeżeli ktoś stale myśli o chorobie, w końcu na nią zapadnie. Jeśli ktoś jest przekonany o swojej urodzie, staje się piękny.

  • Cokolwiek wysyłasz, wraca do ciebie

Cokolwiek wysyłasz w sferę wszechświata, wraca do ciebie. Inaczej mówiąc: „co posiejesz - to zbierzesz” . Jest to Prawo promieniowania i przyciągania.

Z praktycznego punktu widzenia oznacza to, że w życiu zawsze doświadczamy tego, o czym najintensywniej myślimy, w co mocno wierzymy, czego się w głębi duszy spodziewamy i co sobie żywo wyobrażamy.

Gdy przybieramy postawę negacji i pełni jesteśmy obaw, wtedy niepewność i lęk sprawiają, że negatywne przeżycia czy sytuacje stają się naszym udziałem, a wokół nas gromadzą się ludzie, których wolelibyśmy unikać. Kiedy natomiast jesteśmy z gruntu przychylnie nastawieni do świata, spodziewamy się przyjemności, spełnienia i szczęścia, wówczas „przyciągamy” do siebie osoby, sytuacje i wydarzenia, które odpowiadają naszym pozytywnym oczekiwaniom. A zatem, im więcej pozytywnej energii wkładamy w nasze wizje upragnionej rzeczywistości, tym więcej się ich spełnia.

Korzystanie z twórczej wizualizacji[edytuj | edytuj kod]

  • Na początku wizualizację stosuje się zwykle do osiągnięcia konkretnych celów
  • Po uzyskaniu biegłości, wyrobieniu sobie nawyku korzystania z wyobraźni, wizualizacja staje się nieodłącznym składnikiem myślenia i wywołuje trwały stan świadomości, w którym człowiek czuje się twórcą własnego życia.

Opanowanie sztuki wizualizacji jest warunkiem głębokiego rozwoju. Aby nasze życie zmieniło się na lepsze, nie wystarczy tylko „pozytywnie myśleć”, gdyż proces przemiany nie przebiega łatwo. Trzeba także odkrywać i zmieniać nasz fundamentalny stosunek do świata. W procesie samorealizacji odkrywamy źródła naszych zahamowań, poznajemy charakter ograniczających nas barier, które nie pozwalają nam odnosić sukcesów i być szczęśliwymi. Powodem tych przeszkód są nasze lęki i negatywne nastawienie do życia. Kiedy to sobie uświadomimy, wówczas nasze ograniczenia mogą ulec transformacji - ujrzymy przed sobą szeroki horyzont, odkryjemy swój naturalny stan - szczęśliwości, spełnienia i miłości.

Ostateczny cel twórczej wizualizacji - to czynienie każdej chwili życia etapem cudownego procesu tworzenia, kiedy to w naturalny sposób wybieramy najlepszą, najpiękniejszą, najpełniejszą egzystencję, jaką potrafimy sobie wyobrazić.

Technika wizualizacji[edytuj | edytuj kod]

Quote-alpha.png
Cztery warunki skutecznej wizualizacji


1. Wyznacz sobie cel

Zastanów się, co chciałbyś mieć, osiągnąć, zrozumieć lub stworzyć. Może to być cel związany z jakąkolwiek dziedziną życia - pracą, domem, przyjaźnią, może dotyczyć zmiany osobowości, zwiększenia dochodów, osiągnięcia pogody ducha, lepszego zdrowia, urody, kondycji fizycznej itd. (...)

2. Stwórz wyraźny obraz lub wizję

Stwórz mentalny obraz przedmiotu lub sytuacji tak, jak chciałbyś widzieć je w rzeczywistości. Powinieneś myśleć o tym w czasie teraźniejszym, jakby sytuacja już istniała, i to w takim kształcie, który ci odpowiada. Zobacz siebie w roli, jaką pragnąłbyś odegrać. Uwzględnij jak najwięcej szczegółów. (...)

3. Często koncentruj myśli na upragnionej wizji

Stworzony obraz mentalny jak najczęściej przywołuj z pamięci, zarówno w chwilach cichej medytacji, jak i w ciągu dnia, kiedy tylko będziesz miał ku temu okazję. Dzięki temu stanie się on integralną częścią twojego życia, będziesz nabierał coraz głębszego przekonania, że wyobrażenie to może stać się rzeczywistością, i owocnie planował jego realizację. (...)

4. Obdarz wizję pozytywną energią

Skupiając myśli na wytyczonym celu, myśl o nim w sposób pozytywny, tchnący entuzjazmem. Powiedz sobie stanowczo i z przekonaniem: ta sytuacja istnieje, tak się niebawem stanie, już się staje. Ujrzyj siebie, jak osiągasz ten cel lub coś otrzymujesz. Takie pozytywne stwierdzenia nazywamy afirmacjami. Gdy je wypowiadasz, staraj się przynajmniej na jakiś czas odsunąć od siebie wszelkie wątpliwości i niewiarę. Wyrób w sobie nawyk myślenia, że to, czego pragniesz, jest realne, osiągalne i ze wszech miar możliwe.

Stosuj tę technikę, aż dotrzesz do upragnionego celu lub do momentu, gdy przestanie ci zależeć na jego osiągnięciu. (...)

Shakti Gawain Twórcza wizualizacja

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wibracje = drgania

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Wizualizacja w psychoterapii i w medycynie[edytuj | edytuj kod]

Wizualizacja jest stosunkowo nową metodą we współczesnej medycynie.

Ta "nowa" metoda nie jest jednak wynalazkiem naszych czasów. Stosowano ją bowiem dla celów medycznych w wielu rejonach świata już od kilkuset lat (na przykład w Tybecie, Indiach, Afryce, wśród Eskimosów i amerykańskich Indian). Także w kulturze europejskiej aż do połowy XIX wieku, kiedy to zaczęły dominować nauki przyrodnicze, leczenie dolegliwości fizycznych opierało się w znacznym stopniu na wyobrażeniach.

W XX wieku, w czasie dominacji teorii Freuda, istniał nurt psychologii oparty na technikach wyobrażeniowych, lecz pozostał niemal nie zauważony. Stosowali go najczęściej niezależni klinicyści (np. Jung). Byli to przeważnie wykształceni lekarze i psycholodzy w jednej osobie, którzy stosowali wizualizację głównie w leczeniu zaburzeń emocjonalnych. Techniki przez nich opracowane otrzymywały różne nazwy:

Ich prace utorowały drogę do zastosowania technik wizualizacyjnych w leczeniu dolegliwości fizycznych.

Wizualizacja we współczesnej medycynie[edytuj | edytuj kod]

Wizualizacja może być z powodzeniem stosowana jako metoda wspierająca konwencjonalne leczenie chorób fizycznych. Stosując wizualizację pacjent może brać aktywny udział w przywracaniu i utrzymaniu własnego zdrowia. Porzucając bierność na rzecz aktywności, może zyskać władzę nad swoim zdrowiem i przejąć za nie odpowiedzialność, może przywrócić sobie nadzieję, a także umocnić poczucie wolności i siły.

Według lekarzy będących gorącymi zwolennikami wizualizacji, tabletki mogą szybko zlikwidować ból głowy, ale po to, by pozbyć się bólu w wymiarze umysłowym i fizycznym, trzeba mu się przyjrzeć wewnętrznym okiem wyobraźni, żeby odkryć jego ukryte znaczenia. Rezultat takiego wysiłku jest głębszy i bardziej długotrwały niż osiągany przez połykanie kolejnych tabletek.

Zasady[edytuj | edytuj kod]

Gerald Epstein[c] w książce Uzdrowienie przez_wizualizację odwołuje się do pojęcia umysłu i ciała jako całości (ang. bodymind)[d] , zaznaczajac, że wielu lekarzy i naukowców nie uznaje jedności tych dwóch elementów.

Zgodnie z koncepcją jedności ciała i umysłu, objawy fizyczne są odbiciem problemów emocjonalnych, są z nimi ściśle powiązane. Ciało posiada aspekt fizyczny i emocjonalny. Obie części składowe są tak nierozerwalne, jak dwie strony jednej monety, chociaż często dostrzegamy tylko jedną z nich.

Naukowcy stwierdzili istnienie związku pomiędzy negatywnymi emocjami a obniżoną odpornością organizmu. Dla nikogo, kto uznaje jedność ciała i umysłu, nie jest to zaskoczeniem. Pozytywne myśli z kolei wywołują pozytywne uczucia, czyli radość, szczęście i dobry humor, które są nierozerwalnie związane ze zdrowymi reakcjami systemu immunologicznego.

Traktując fizyczność i emocje jak spójną jednostkę, możemy odnieść ogromne korzyści, gdyż im więcej się o sobie dowiadujemy — w sensie fizycznym i emocjonalnym — tym szerszą zyskujemy nad sobą kontrolę.

Jak wizualizować[edytuj | edytuj kod]

Epstein opisuje kilkadziesiąt chorób i problemów psychicznych. Przy niektórych podaje listę czynników psychologicznych i socjologicznych, które mogły przyczynić się do wywołania dolegliwości. Dla każdej z tych chorób i problemów psychicznych podaje jedną lub więcej wizualizacji, które mogą pomóc na daną dolegliwość.

Zaleca wizualizowanie codziennie (zwykle rano i wieczorem, przez kilka minut). Zaleca cykle 21-dniowe z 7-dniową przerwą pomiędzy nimi, gdyż taki układ odpowiada rytmowi biologicznemu, któremu poddaje się każdy człowiek (zarówno kobiety, jak i mężczyźni).

Zaleca wykonywanie wizualizacji z zamkniętymi oczami.

Podane przez niego wizualizacje są wizualizacjami przykładowymi, polecanymi na początek. Nie trzeba się ich trzymać - ważniejsze jest zwracanie uwagi na to, co podpowiada wyobraźnia - jakie są przyczyny problemów oraz jak sobie z nimi poradzić.

  • Przykład:
Quote-alpha.png
Gerald Epstein - Uzdrowienie przez wizualizację


SCHORZENIA WĄTROBY

Nazwa: LUSTRO
Cel: Uzdrowić wątrobę.
Częstotliwość: Dwa razy dziennie przez 1-2 minuty w ciągu sześciu 21-dniowych cykli z 7-dniowymi przerwami. Potem należy wybrać się do kontroli, by sprawdzić, czy wątroba zmniejszyła się. Być może lekarz zaleci ci wykonanie odpowiednich badań. Jeśli wyniki nie będą w pełni zadowalające, trzeba przeprowadzić jeszcze trzy 21-dniowe cykle z 7-dniowymi przerwami.

Wątroba to miejsce koncentracji gniewu (tak jak serce jest kryjówką miłości), choć niektórzy uznali ją także za siedlisko wszelkich emocji. Bardzo skutecznym czynnikiem wspierającym leczenie schorzeń wątroby jest wybaczenie. Osoby z dolegliwościami tego organu powinny opowiedzieć szczerze o swoich uczuciach komuś, do kogo mają zaufanie. Poniższa wizualizacja stanowi pierwszy krok na drodze do zlikwidowania schorzeń wątroby.

LUSTRO
Zamknij oczy. Wykonaj trzy wydechy i wyobraź sobie wątrobę jako gładkie lustro, w którym odbijają się twoje zdławione uczucia. Wymaż je z powierzchni lustra lewą ręką w lewą stronę. Odwróć wątrobę na drugą stronę. Na jej spodzie, które też jest lustrem, widzisz swoje odbudowane emocje. Teraz otwórz oczy.

Zasady rozwijania własnych wizualizacji[edytuj | edytuj kod]

  • Należy zawsze zaczynać od istoty problemu. Niezależnie od tego, czy jest on natury fizycznej czy psychicznej, trzeba stawić mu czoło.
    • Przykład: Pacjentkę chorą na raka poproszono, aby przedstawiła sobie obraz raka. Zobaczyła wówczas dwa potwory wychodzące z jaskini. Zaczęła walczyć ze stworami, żeby się obronić.
  • Każdy obraz, który się zjawi, jest dobry i prawidłowy. Nie należy oceniać tego, co tworzy wyobraźnia. Nie należy interpretować obrazów ani odgadywać ich znaczenia.
    • Przykład: Pewna kobieta, będąca w głębokiej depresji, opisała swój stan: „Czuję się tak, jak gdybym była na dnie studni". W ten sposób stworzyła podstawę do wizualizacji, dzięki której wyszła z depresji.
  • Należy wierzyć w swoje zdolności do wykorzystania własnych wyobrażeń. W wyobraźni wszystko jest możliwe, a więc np. znalezienie drabiny w studni, żeby się z niej wydostać nie będzie żadnym problemem.
  • Należy zwrócić uwagę na rytm zaburzenia i w wizualizacji zastosować jego przeciwieństwo. Gdy jesteśmy chorzy, rytmy ciała stają się zbyt szybkie lub zbyt wolne. Należy „wsłuchać" się w swoje schorzenie. W razie wątpliwości można zapytać się lekarza.
    • Jeśli np. problem jest związany ze zwolnieniem rytmu, a więc z pewnymi rodzajami depresji, zmęczeniem, kamicą żółciową lub nerkową, należy zastosować wizualizacje przyspieszające rytm ciała.
  • Zawsze można zastosować paradoksalne rozwiązanie problemu - zrobić coś przeciwnego, niż nakazuje „zdrowy rozsądek”.
    • Na przykład - zamiast walczyć z bólem, można się do niego przyłączyć, stać się nim. To pozornie bezsensowne wyobrażenie pozwoli przejąć kontrolę nad bólem, ponieważ sam akt połączenia się z nim pozbawia go prawie całkowicie władzy.
  • Niekiedy w trakcie wizualizacji pojawiają się przewodnicy duchowi. Nie jest to konieczne do uzyskania znakomitych rezultatów wizualizacji, ale jeśli się to się zdarzy, warto to wykorzystać. Mogą być aniołami, zwierzętami, ludźmi, istotami z innych światów oraz każdym stworzeniem, które zaakceptuje wyobraźnia osoby wizualizującej. Istoty te można prosić o pomoc.
  • Efekty wizualizacji należy zastosować w życiu codziennym. W trakcie wizualizacji w naszym umyśle pojawiają się instrukcje w formie obrazów. Mówią one o naszych utajonych potrzebach. Instrukcje te należy zastosować zgodnie z własnymi zapatrywaniami.
    • Przykład: Jeden z pacjentów podczas wizualizacji „odkrył" stół zastawiony dorodnymi owocami i warzywami. Zdał sobie wtedy sprawę z tego, że musi zmienić dietę. Przeszedł na wegetarianizm, co okazało się bardzo korzystne dla jego zdrowia.
  • Nie należy porównywać się do innych ludzi. Nigdy i pod żadnym pretekstem.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. en:Robert Desoille (1890-1966) - francuski psychoterapeuta
  2. en:Hanscarl Leuner (1919-1996) - niemiecki psychiatra, pionier stosowania leków psychoaktywnych w terapii, autor metody psychoterapeutycznej en:Guided affective imagery (sterowane afektywne wyobrażenia)
  3. en:Gerald Epstein (1935-)- amerykański psychiatra, stosujący technikę wizualizacji i inne techniki mentalne do leczenia zaburzeń fizycznych i emocjonalnych. Lekarz praktyk i klinicysta, na co dzień pracujący z ludźmi dotkniętymi takimi chorobami jak rak i AIDS.
  4. en:Bodymind

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gerald Epstein: Uzdrowienie przez wizualizację.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]