Twierdzenie Baire'a
| Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: Jedno z najważniejszych twierdzeń matematycznych leży i kwiczy (poza tym jest tu tylko w jednej wersji), do napisania od nowa. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Twierdzenie Baire'a - w przestrzeni zupełnej X przeliczalna suma
domkniętych zbiorów nigdziegęstych jest zbiorem brzegowym (a więc, m.in. nie może wypełniać całej przestrzeni).
Równoważnie: Przekrój przeliczalnej rodziny gęstych zbiorów otwartych jest gęsty.
Równoważnie: W przestrzeni zupełnej
każdy zbiór I kategorii jest brzegowy.
Dowód: Niech A będzie zbiorem I kategorii, czyli
gdzie
jest nigdziegęsty dla dowolnego
. Pokażemy, że
jest brzegowy, czyli
. Niech
będzie dowolną kulą otwartą. Udowodnimy, że
. Skoro
jest nigdziegęsty, to istnieje kula
, że
. Możemy przyjąć, że
jest kulą domkniętą oraz δ
(gdzie δ oznacza średnicę zbioru). Następnie, w kuli
znajdziemy kulę domkniętą
, że
i δ
. Indukcyjnie, znajdziemy ciąg kul domkniętych
taki, że: dla dowolnego
mamy:
,
, δ
. Z twierdzenia Cantora, mamy:
. Zatem:
oraz:
więc:
.
Spis treści |
Zastosowania [edytuj]
Twierdzenie Baire'a ma liczne zastosowania. W analizie funkcjonalnej wykorzystuje się je w dowodach takich twierdzeń, jak: twierdzenie o odwzorowaniu otwartym, twierdzenie o wykresie domkniętym, twierdzenie Banacha-Steinhausa.
Z twierdzenia Baire'a wynika także fakt, że każda przestrzeń metryczna zupełna bez punktów izolowanych jest nieprzeliczalna. W szczególności zbiór liczb rzeczywistych jest nieprzeliczalny.
Dowód Banacha twierdzenia o istnieniu funkcji ciągłych i nieróżniczkowalnych [edytuj]
Stefan Banach użył twierdzenia Baire'a do dowodu istnienia funkcji ciągłych na odcinku [0,1], które nie są różniczkowalne w żadnym punkcie swojej dziedziny[1]. Dowód Banacha pokazuje, że zbiór funkcji które mają pochodną w choć jednym punkcie jest I kategorii, tj. jest topologicznie mały.
Dowód. Niech C[0,1] oznacza przestrzeń Banacha funkcji ciągłych na odcinku [0,1] z normą supremum. Ponadto, niech dla wszelkich liczb naturalnych k ≥ 1 dany będzie zbiór
.
Zbiory Nk (k jest liczbą naturalną) są domknięte. Istotnie, niech (fn) będzie ciągiem funkcji ze zbioru Nk zbieżnym do pewnej funkcji f ∈ C[0,1]. Niech xn będzie punktem dla którego funkcja fn spełnia warunek w definicji zbioru Nk oraz niech x0 będzie punktem skupienia ciągu (xn) (punkt taki istnieje, co wynika z (ciągowej) zwartości odcinka [0,1]). Wówczas funkcja graniczna f spełnia warunek określający zbiór Nk w punkcie x0, tj. f ∈ Nk, co dowodzi domkniętości.
Niech A będzie rodziną funkcji ciągłych, odcinkami liniowych (tj. takich, których wykresami są łamane). Zbiór ten jest gęsty w C[0,1]. Ponadto każdą funkcję ze zbioru A, można aproksymować z dowolną dokładnością funkcjami spoza zbioru Nk. Wynika stąd, iż
,
co, w szczególności, implikuje, że każdy ze zbiorów Nk ma puste wnętrze. Dowodzi to, że zbiory Nk są brzegowe.
Każdy ze zbiorów Nk jest domknięty i brzegowy, a więc nigdziegęsty. Z twierdzenia Baire'a wynika, że
.
Dla zakończenia dowodu wystarczy zauważyć, że jeżeli funkcja w pewnym punkcie ma skończoną pochodną, to należy do pewnego zbioru Nk, a zatem zbiór funkcji ciągłych na [0,1] które mają pochodną w choć jednym punkcie jest pierwszej kategorii. Istnieją więc funkcje ciągłe na odcinku [0,1] bez pochodnych w żadnym punkcie. □
Przypisy
- ↑ S. Banach, Über die Baire'sche Kategorie gewisser Funktionenmengen. Studia. Math. 3 (1931), 174–179.

.
,
.