Twierdzenie Lagrange'a (rachunek różniczkowy)
Twierdzenie Lagrange'a – jedno z kilku twierdzeń o wartości średniej w rachunku różniczkowym.
Spis treści |
[edytuj] Twierdzenie Lagrange'a
Jeśli dana funkcja
jest
- ciągła w przedziale
, - różniczkowalna w przedziale
,
to istnieje taki punkt
, że:
.
Twierdzenie nie zachodzi w przypadku wielowymiarowym.
[edytuj] Interpretacja geometryczna
Geometrycznie twierdzenie Lagrange'a oznacza, że na łuku będącym wykresem funkcji od punktu
do punktu
, istnieje taki punkt, w którym styczna jest równoległa do siecznej poprowadzonej między punktami
i
.
Na rysunku współczynnik kierunkowy stycznej do wykresu funkcji w punkcie
wynosi
. Na mocy twierdzenia Lagrange'a jest on równy:
.
[edytuj] Wartość średnia
Twierdzenie Lagrange'a zapisane w postaci
mówi, że przyrost wartości funkcji dla argumentów
i
wyraża się przez przyrost wartości zmiennej i pochodną funkcji w pewnym punkcie pośrednim między
i
– stąd właśnie nazwa twierdzenia.
[edytuj] Dowód
Kładziemy:
Mamy wtedy:
oraz
A więc:
, czyli funkcja
spełnia założenia twierdzenia Rolle'a, a zatem istnieje punkt
taki, że
, z drugiej strony mamy
i stąd otrzymujemy
. Dlatego też 
[edytuj] Uogólnienie
Dla funkcji o wartościach w dowolnych przestrzeniach wektorowych (a nawet w
dla
) teza twierdzenia nie jest spełniona. Na przykład linia śrubowa (traktowana jako wykres funkcji
) podczas jednego obrotu nie ma w żadnym momencie pochodnej zerowej, a powraca do swojej wartości (na osiach x,y).
Dla funkcji różniczkowalnej o wartościach w dowolnej przestrzeni Banacha spełniona jest nierówność:
Dowód polega na stwierdzeniu, że dla każdego
i każdego ograniczenia górnego normy pochodnej na przedziale
kresem górnym zbioru końców przedziału dla których teza przy
w miejscu
i ograniczeniu górnym zamiast supremum jest spełniona, jest
. Po zastąpieniu ograniczenia kresem, nierówność pozostanie spełniona. Przejście graniczne z
do zera daje, dzięki ciągłości funkcji
tezę.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- G. M. Fichtenholz: Rachunek różniczkowy i całkowy. Wyd. dwunaste. T. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 196. ISBN 83-01-02175-6.
,
.
.




, czyli funkcja
spełnia założenia
taki, że
, z drugiej strony mamy
i stąd otrzymujemy
. Dlatego też 
