Tybetański Region Autonomiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Ten artykuł dotyczy Tybetańskiego Regionu Autonomicznego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Tybetański Region Autonomiczny
Nazwa chińska: 西藏自治区 (Xīzàng Zìzhìqū)
Nazwa lokalna: བོད་རང་སྐྱོང་ལྗོངས་ (Bod-rang-skyong-ljongs)
Nazwa skrócona: 藏 (Zàng)

Stolica	Lhasa
Języki urzędowe	mandaryński, tybetański
Mniejszość narodowa	Tybetańczycy
Gubernator	Padma Choling (15.01.2010)
Populacja	2,87 miliona os. (2008)
Powierzchnia	1 228 400 km²
Gęstość zaludnienia	2,2 os./km²
Skład etniczny	Tybetańczycy - 92,8 proc. Chińczycy Han - 6,1 proc. Hui - 0,3 proc. Monpa - 0,3 proc. pozostali - 0,2 proc.
Liczba prefektur	7
Liczba powiatów	73
Liczba gmin	692
ISO 3166-2	CN-54
Strona oficjalna	[1]

Tybetański Region Autonomiczny (tybet.: བོད་རང་སྐྱོང་ལྗོངས་, Bod-rang-skyong-ljongs; chiń.: 西藏自治区; pinyin: Xīzàng Zìzhìqū) – region autonomiczny Chińskiej Republiki Ludowej ze stolicą w Lhasie. Powstał w 1965 roku w wyniku połączenia dotychczasowego regionu Tybet i terytorium Qamdo. Obejmuje jednak jedynie 1,2 z 2,5 mln km² terytorium historycznego Tybetu.

W 2006 roku została otwarta kolej tybetańska, która łączy ten region z prowincją Qinghai.

Osobny artykuł: Zamieszki w Tybecie w 2008 roku.

W 2008, w rocznicę chińskiej inwazji, doszło do kolejnych antyrządowych wystąpień, głównie w stołecznej Lhasie i okolicznych regionach, krwawo tłumionych przez chińskie jednostki militarne i paramilitarne.

[edytuj] Gospodarka

Tybet jest jednym z najsłabiej rozwiniętych regionów Chin. Główną gałęzią jego gospodarki jest koczownicza hodowla jaków, owiec, kóz i wielbłądów a także myślistwo. Uprawia się jęczmień, grykę, rośliny strączkowe. Duże znaczenie ma też rzemiosło. Przemysł skupiony wokół metalurgii, materiałów budowlanych oraz w sektorze spożywczym. W Tybecie znajdują się bardzo bogate złoża chromu, miedzi, litu, żelaza, cynku i ołowiu oraz największe na świecie złoża uranu.

W ostatnich latach, wraz z rosnącym stopniem otwarcia Chin na świat i względną liberalizacją polityki Pekinu wobec Tybetu, w regionie – a szczególnie jego stolicy Lhasie – dokonują się poważne przemiany gospodarcze. Za sprawą miliardowych inwestycji rządu centralnego w renowację zabytków i infrastrukturę komunikacyjną dynamicznie rozwija się turystyka. W 2007 roczna liczba turystów odwiedzających Tybet przekroczyła liczbę mieszkańców^{[potrzebne źródło]}.