Tygrys indochiński
| Tygrys indochiński | |
| Panthera tigris corbetti[1] | |
| Mazák, 1968 | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | drapieżne |
| Rodzina | kotowate |
| Rodzaj | Panthera |
| Gatunek | tygrys |
| Podgatunek | tygrys indochiński |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
| Zasięg występowania | |
Tygrys indochiński (Panthera tigris corbetti) – drapieżny ssak z rodziny kotowatych (Felidae), podgatunek największego ze współcześnie żyjących wielkich kotów – tygrysa. Nazwę corbetti nadano dla upamiętnienia hinduskiego myśliwego pochodzenia irlandzkiego i naturalisty Jima Corbetta[3].
Zasięg występowania [edytuj]
Kraje leżące w granicach współczesnego zasięgu występowania tego tygrysa to: Mjanma, Laos, Tajlandia, Kambodża i Wietnam[2]. W większości tygrysy indochińskie występują na wyżynnych i górskich terenach wzdłuż granic tych krajów. Ze względu na utrudniony dostęp do tych terenów niewiele wiadomo o stanie ich populacji.
Charakterystyka [edytuj]
Tygrys indochiński jest najbardziej zbliżony budową do tygrysa sumatrzańskiego. Czaszkę ma mniejszą niż podgatunek nominatywny P. t. tigris, a ubarwienie ma pomarańczowo-brązowe, ciemniejsze niż tygrysa bengalskiego, z krótszymi i węższymi, rzadko rozdwojonymi pręgami[4]. Dojrzały samiec osiąga przeciętnie długość 270 cm (razem z ogonem) przy średniej masie ciała ok. 180 kg. Samice osiągają odpowiednio 240 cm i 115 kg[3].
Liczebność populacji pod koniec XX wieku była szacowana – w zależności od źródła – na 736–1225 lub 1200-1800[5] osobników. Jej stan w 2010 roku pozostaje słabo poznany[2].
Przypisy
- ↑ Panthera tigris corbetti w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Panthera tigris corbetti. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 3,0 3,1 IndoChinese Tiger (ang.). Save The Tiger Fund. [dostęp 4 listopada 2010].
- ↑ J. H. Mazák, C. P. Groves. A taxonomic revision of the tigers (Panthera tigris) of Southeast Asia. „Mammalian Biology - Zeitschrift fur Saugetierkunde”. 71 (5), s. 268-287, 2006. doi:10.1016/j.mambio.2006.02.007 (ang.). (pdf)
- ↑ Seidensticker J, Christie S, Jackson P, editors (1999) Riding the Tiger: Tiger Conservation in Human-Dominated Landscapes. Cambridge: Cambridge University Press.