Tykoniusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tykoniusz – pisarz chrześcijański działający w latach 370-390. Był donatystą. Około roku 380 został potępiony przez donatystyczny synod za ujawnienie słabych punktów w donatystycznej eklezjologii. Mimo to nie powrócił na łono Kościoła. Stworzył siedem zasad hermeneutycznych.

Pisma[edytuj | edytuj kod]

Według Gennadiusza z Marsylii Tykoniusz napisał rozprawy O wojnie wewnętrznej i Wyjaśnienia różnych spraw. W całości zachowało się dzieło pod tytułem Księga reguł – pierwsze łacińskie kompendium hermeneutyki biblijnej, a we fragmentach – Komentarz do Apokalipsy[1]. Zachowane fragmenty "Komentarza do Apokalipsy" Tykoniusza zostały przetłumaczone i wydane w tomie "Pierwsze łacińskie komentarze do Apokalipsy".

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

W odniesieniu do Apokalipsy zaproponował nieeschatologiczny klucz interpretacyjny, według którego Apokalipsa wypełnia się w teraźniejszym życiu Kościoła, a nie jest proroctwem na temat końca czasów, odrzucał również milenaryzm.[1]

Tykoniusz zaprzeczał twierdzeniom donatystów, którzy nauczali, że skuteczność chrztu zależy od moralnej godności kapłana, który go udziela. Twierdził też, wbrew donatystom, że cechą prawdziwego Kościoła jest powszechność.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Stanisław Adamiak: Eklezjologiczny charakter Komentarza do Apokalipsy donatysty Tykoniusza (pol.). Academia.edu. [dostęp 2015-04-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • César Vidal Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w., wyd. Verbinum, Warszawa 2001.
  • "Pierwsze łacińskie komentarze do Apokalipsy", red. Dominika Budzanowska, Waldemar Linke, Warszawa 2011.