Typ (teologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zgodnie z teologią typiczną, Izaak jest typem Chrystusa, którego własny ojciec złożył w ofierze

Typ – określenie w teologii chrześcijańskiej oraz egzegezie biblijnej, dotyczące różnych zagadnień, wydarzeń, osób lub obiektów ze Starego Testamentu, które są traktowane jako zapowiedź tego co miało nastąpić w Nowym Testamencie.

W najszerszym ujęciu teorii typologii, główny sens Starego Testamentu jest postrzegany jedynie przez dostarczanie typów dla Chrystusa i jego doktryny. Teoria ta sięga początków pierwotnego Kościoła, była bardzo popularna w późnym średniowieczu i nadal jest popularna, szczególnie w kalwinizmie. Najbardziej zauważalna jest obecnie w Kościele prawosławnym, gdzie typologia jest nadal powszechnym narzędziem egzegetycznym[1].

Św. Paweł pisze w jednym ze swych listów o sensie typicznym wydarzeń narodu wybranego podczas wędrówki do Ziemi Obiecanej:

A wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów.

1 Kor 10,11

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Określenie typ pochodzi od greckiego τύπος (uderzenie, odbicie, obraz, posąg, forma, model), określającego odwzorowanie wizerunku osoby lub rzeczy np. na monecie czy obrazie[5].

Przypisy

  1. A Study of Biblical Typology (Wayne Jackson, Christian Courier)
  2. 2,0 2,1 2,2 http://biblia.deon.pl/ksiega.php?id=2&wstep=1
  3. http://www.wtl.us.edu.pl/ssht/19-20/SSHT_19-20%281986-87%2941-64.pdf
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 M. A. Tabet, Introduccion a Antiguo Testamento. Palabra, Madryt 2008. s. 271
  5. Liddell and Scott's Greek-English Lexicon, Oxford 1871