Typ dziki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Typ dziki (ang. wild type, żargonowo dzikus), oznaczany jako + lub +/+ (diploidy), także skrótem angielskiej nazwy WT – typowa, reprezentatywna, zdrowa forma organizmu, szczepu, genu, genotypu lub fenotypu, taka jaka po raz pierwszy została zaobserwowana w naturze lub ściśle zdefiniowana forma używana w nauce jako standard i odniesienie. W związku z tym zazwyczaj niemożliwe jest wyróżnienie pojedynczego typu dzikiego wobec istnienia równoprawnych odmian allelicznych. W tym ujęciu typ dziki definiuje się także jako zestaw alleli danego locus wymaganych do dzikiego fenotypu.

Typ dziki jest standardem i punktem odniesienia dla genotypów i fenotypów. Jako standard typ dziki nie jest definiowany jako dominujący czy recesywny.

Przeciwieństwem typu dzikiego jest mutant, którego odmiany alleliczne mogą być wtedy dominujące lub recesywne.

W szerszym ujęciu typ dziki to reprezentatywna forma organizmu, szczepu, genu przed zaistnieniem mutacji lub w ujęciu naukowym – ściśle zdefiniowana forma przed wprowadzeniem zmian przez badacza (np. szczepy mikrobiologiczne uznane za typy dzikie zazwyczaj zawierają już zestaw precyzyjnie określonych, stabilnych mutacji, ułatwiających dalsze manipulacje, ale są dalej traktowane jako typ dziki, dopóki badacz nie zmieni ich oryginalnego genotypu).