Typy spektralne planetoid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Typ spektralny planetoidy – sposób klasyfikacji planetoid w zależności od widma ich powierzchni. Ich widmo zależy głównie od składu chemicznego ciała.

Najczęściej obserwowane są:

  • Typ C - tego typu jest większość znanych planetoid. Są zbudowane głównie z węgla. Mają niebieskawe widmo.
  • Typ S - zbudowane w większości ze związków krzemu z dodatkiem pierwiastków metalicznych. Względnie jasne, o czerwonawym widmie.
  • Typ M - zbudowane z pierwiastków metalicznych (nikiel, żelazo), jasne.

Rzadziej spotykane typy to:

  • Typ E – planetoidy, w których widmach występuje minerał enstatyt, rzadkie.
  • Typ V – skład chemiczny powierzchni podobny do planetoid typu S, jednak dodatkowo występuje tam podwyższony udział piroksenów.
  • Typ G – podgrupa planetoid typu C, jednakże w ultrafiolecie występują dodatkowe linie absorpcyjne.
  • Typ B – podobne do planetoid typu C i G, wykazują odstępstwa w ultrafioletowej części widma.
  • Typ F – również podgrupa typu C, jednak z różnicami w ultrafioletowej części widma, dodatkowo brak linii absorpcyjnych na długości fal wody.
  • Typ P – planetoidy o bardzo małym albedo, najjaśniejsze w czerwonej części widma, w skład których najprawdopodobniej wchodzą krzemiany z udziałem związków węgla; występują na zewnętrznych obrzeżach pasa głównego.
  • Typ D – podobne do planetoidy typu P, mają małe albedo i są najjaśniejsze w czerwonej części widma.
  • Typ R – planetoidy podobnie zbudowane jak typ V, wykazują jednak dużą zawartość oliwinu i piroksenu.
  • Typ A – widmo tych planetoid wykazuje wyraźne linie oliwinu
  • Typ T – wykazują ciemne czerwonawe widmo, różnią się jednak od typów P i R.