Tytus Filipowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tytus Filipowicz

Tytus Filipowicz (ur. 21 listopada 1873 w Warszawie, zm. 18 sierpnia 1953 w Londynie) – polski działacz polityczny, dyplomata, publicysta, wolnomularz[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ukończył szkołę górniczą w Dąbrowie Górniczej. Następnie pracował jako sztygar w kopalni „Flora”. W 1897 został redaktorem socjalistycznego pisma „Górnik”. Początkowo działał w ramach PPS na terenie Zagłębia Dąbrowskiego, a przed I wojną światową stał się jednym z przywódców Polskiej Partii Socjalistycznej. Prowadził niepodległościową propagandę w Londynie w grupie emigracyjnej „Przedświt”, gdzie ukończył Szkołę Nauk Politycznych[2]. W ramach PPS–u współpracował blisko z Józefem Piłsudskim. Razem z Piłsudskim udał się w 1905 do Japonii w celu pozyskania tamtejszych władz dla sprawy polskiej. W latach 1907–1914 działał w PPS Frakcji Rewolucyjnej. W listopadzie 1918 kierował Ministerstwem Spraw Zagranicznych[3].

W latach 1921–1932 pełnił następujące funkcje dyplomatyczne:

  • przewodniczącego „Misji specjalnej na Kaukaz Południowy” w randze Ministra Pełnomocnego III klasy[a],
  • chargé d'affaires w ZSRR (1921),
  • posła w Finlandii,
  • posła w Belgii,
  • ambasadora w Stanach Zjednoczonych (1929–1932), od 1930 również posła w Meksyku,
  • ambasadora w ZSRR (1933).

W 1934 wraz Gabrielem Czechowiczem utworzył Polską Partię Radykalną. W latach 1941–1942 i 1949–1953 był członkiem Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej. Po II wojnie światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Pełnił obowiązki przewodniczącego Polskiego Stronnictwa Demokratycznego (1945–1947), z którego został wykluczony w 1947 za poparcie udzielone prezydentowi Zaleskiemu[4].

Uwagi

  1. W lutym 1921 r., podczas rozmów z przedstawicielami Demokratycznej Republiki Azerbejdżanu w Baku, został aresztowany przez wkraczające wojska Armii Czerwonej, a następnie przewieziony do Moskwy wraz z pozostałymi członkami misji.

Przypisy

  1. Ludwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928. Hass Ludwik. Warszawa 1984, s. 232.
  2. Zofia Naukowska, „Dzienniki 1930-1939”, Czytelnik, Warszawa 1988 ISBN 83-07-01579-0, str.148
  3. W dniu 16 listopada działał w zastępstwie ministra - M. P. Nr 206 z 18 listopada 1918 roku, w dniu 17 listopada 1918 roku kierownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych - M. P. Nr 208 z 20 listopada 1918 roku.
  4. Andrzej Friszke, Druga Wielka Emigracja 1945–1990. T. 1. Życie polityczne emigracji, Warszawa 1999, s. 84