Ułar himalajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ułar himalajski
Tetraogallus himalayensis[1]
G. R. Gray, 1843
Ułar himalajski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Rodzaj Tetraogallus
Gatunek ułar himalajski
Podgatunki
  • T. h. sauricus Potapov, 1993
  • T. h. sewerzowi Zarudny, 1910
  • T. h. incognitus Zarudny, 1911
  • T. h. himalayensis G. R. Gray, 1843
  • T. h. grombczewskii Bianchi, 1898
  • T. h. koslowi Bianchi, 1898
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ułar himalajski (Tetraogallus himalayensis) – gatunek dużego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Zamieszkuje Azję. Osiadły.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków[3]:

  • T. himalayensis sauricusTarbagataj.
  • T. himalayensis sewerzowiTienszan.
  • T. himalayensis incognitus – południowy Tadżykistan, północny Afganistan.
  • T. himalayensis himalayensis – wschodni Afganistan do północno-zachodnich Indii oraz zachodni Nepal.
  • T. himalayensis grombczewskii – południowy Sinciang, północny Tybet.
  • T. himalayensis koslowi – południowo-zachodni Sinciang, północny Qinghai, południowo-zachodnie Gansu.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jedyny gatunek w rodzaju Tetraogallus posiadający wąską, brązową obwódkę wokół białego podgardla. Od podobnego ułara kaspijskiego różni się jaśniejszą piersią z bardziej podłużnym prążkowaniem.

Wygląd zewnętrzny: Obie płci ubarwione podobnie, ale samica nieco mniejsza od samca, pozbawiona ostróg. Ma płowożółte czoło i bardziej szary obszar wokół oczu. Upierzenie młodych jaśniejsze, z mniej wyrażnym wzorem.

Rozmiary: długość ciała: 54-72 cm

Masa ciała: 2000-3600 g

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Zbocza górskie od górnej granicy lasu do granicy wiecznego śniegu. Pastwiska i skaliste stoki, 3900 do 4570 m. n. p. m.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Góry środkowej i południowej Azji. Skutecznie introdukowany do USA.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Odżywia się głównie pokarmem roślinnym: podziemnymi częściami roślin, owocami krzewów z rodzaju Ephedra, trawami, turzycami i ziołami.

Żerując wspina się po zboczu, często grzebie w ziemi w poszukiwaniu pokarmu.

Tryb życia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

W czasie sezonu lęgowego terytorialny, żyje w parach. Zimą może łączyć się w stada po 30-40 ptaków i schodzić w niższe partie gór.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Gatunek monogamiczny. Gniazdo zakładane na ziemi, wśród trawy, często w pobliżu skały. Składa około 6-8 jaj. Wysiaduje wyłącznie samica przez 28 dni. Zagniazdownik, oboje rodzice wodzą pisklęta.

Status, zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Gatunek zajmuje szeroki areał (ponad 1 mln km2). Liczebność populacji stabilna i szacowana na ponad 200 tys. osobników.

Kategoria zagrożenia wg Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych: gatunek najmniejszej troski (LC)[2].

Przypisy

  1. Tetraogallus himalayensis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Tetraogallus himalayensis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Frank Gill, David Donsker: Family Phasianidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-07-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • P. J. K. McGowan: Family Phasianidae (Pheasants and Partridges). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 2: New World Vultures to Guineafowl. Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 482. ISBN 84-87334-15-6. (ang.)