Ułar kaspijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ułar kaspijski
Tetraogallus caspius[1]
(Gmelin, 1784)
Ułar kaspijski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Rodzaj Tetraogallus
Gatunek ułar kaspijski
Synonimy
  • Tetrao caspius Gmelin, 1784[2]
Podgatunki
  • T. c. tauricus Dresser, 1876
  • T. c. caspius (S. G. Gmelin, 1784)
  • T. c. semenowtianschanskii Zarudny, 1908
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ułar kaspijski (Tetraogallus caspius) – gatunek ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono trzy podgatunki T. caspius[4]:

  • T. caspius tauricus – południowa i wschodnia Turcja, zachodnia Armenia.
  • T. caspius caspius – środkowa Armenia do Turkmenistanu.
  • T. caspius semenowtianschanskii – Zagros.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Ułar kaspijski żyje w Azji Mniejszej, na wschodnim Kaukazie oraz w zachodnim Iranie. Zamieszkuje on zbocza górskie z rumoszem oraz rzadką roślinnością kserofityczną na wysokości ok. 2400 m n.p.m.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Ułar kaspijski osiąga długość ciała 56 cm, długość skrzydła 24,5-28,5 cm[5]. Ptak ten jest upierzony rdzawoszaro w ciemniejsze podłużne, a także poprzeczne rzędy prążków oraz plamek. Szyja jest pokryta białymi pasami, a natomiast jego nogi są pomarańczowo-czerwone.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Ułar kaspijski żywi się roślinami oraz drobnymi bezkręgowcami.

Przypisy

  1. Tetraogallus caspius w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Caspian Snowcock (Tetraogallus caspius) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 16 lipca 2011].
  3. Tetraogallus caspius. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Frank Gill, David Donsker: Family Phasianidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.5. [dostęp 2013-10-22].
  5. Przemysław Busse (red.), Zygmunt Czarnecki, Andrzej Dyrcz, Maciej Gromadzki, Roman Hołyński, Alina Kowalska-Dyrcz, Jadwiga Machalska, Stanisław Manikowski, Bogumiła Olech: Ptaki. T. II. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 311, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0563-0.