Ułożenie płodu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ułożenie płodu – (łac. presentatio) termin z zakresu ginekologii i położnictwa oznaczający orientację części płodu względem siebie. Wyróżnia się ułożenie dowolne (na płód nie działają siły wydalające) oraz przymusowe w momencie przyparcia do wchodu części przodującej.

Gdy częścią przodującą jest główka, wyróżnia się: ułożenie przygięciowe, w którym główka płodu jest przygięta do klatki piersiowej oraz ułożenie odgięciowe, kiedy główka odgina się od klatki piersiowej płodu. Prawidłowe, podczas porodu, jest ułożenie przygięciowe. Najprostszą metodą oceny ułożenia płodu jest lokalizacja szwów czaszkowych oraz ciemiączek podczas badania wewnętrznego.

Gdy płód znajduje się w położeniu miednicowym, wyróżnia się ułożenie miednicowe zupełne i pośladkowe oraz nóżkowe i kolankowe.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.