U-140 (1940)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
U-140
Historia
Położenie stępki 16 listopada 1939
Deutsche Werke AG, Kilonia
Wodowanie 28 czerwca 1940
 Kriegsmarine
Wejście do służby 7 sierpnia 1940
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność nawodna 314 t, podwodna 364 t, całkowita 460 t
Długość 43,97 m (kadłuba mocnego 29,8 m)
Szerokość 4,92 m (kadłuba mocnego 4,00 m)
Zanurzenie 125 m, 175 m (maks.), 3,95 m (na powierzchni)
Napęd
2 silniki wysokoprężne MWM RS127S, 6-cylindrowe, 700 KM (512 kW)
2 silniki elektryczne, 410 KM (306 kW)
Prędkość 12,7 w. na powierzchni,
2 7,4 w. w zanurzeniu
Zasięg 5650 Mm przy 8 w. na powierzchni
56 Mm przy 4 w. w zanurzeniu
Uzbrojenie
3 wyrzutnie torpedowe (dziobowe), 5 torped (lub 18 min),
1 (od lipca 1940 zdwojone) działko przeciwlotnicze 20 mm
Wyposażenie lotnicze
brak
Załoga 4 oficerów, 22 podoficerów i marynarzy

U-140 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu II D z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w sierpniu 1940 roku. Wybrani dowódcy[1]: Oblt. Hans-Jürgen Hellriegel.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wykorzystywany głównie jako jednostka szkolna. Odbył trzy patrole bojowe, podczas których zatopił 3 statki handlowe o łącznej pojemności 12 410 BRT oraz sowiecki okręt podwodny M-94 (206 t).

Zatopiony przez załogę 2 maja 1945 roku w Wilhelmshaven (operacja Regenbogen). Wrak wydobyto i złomowano, data nieznana.

Przypisy

  1. Uwzględniono tylko odznaczonych Krzyżem Żelaznym

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. U-140 (ang.). [dostęp 26 grudnia 2011].
  2. U-140 Typ IID (pol.). [dostęp 26 grudnia 2011].