U-14 (1936)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
U-14
Historia
Stocznia Deutsche Werke AG, Kilonia
Położenie stępki 6 czerwca 1935
Wodowanie 28 listopada 1935
 Kriegsmarine
Wejście do służby 18 stycznia 1936
Los okrętu samozatopienie 2 maja 1945
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność na powierzchni 279 t
w zanurzeniu 328 t
całkowita 414 t
Długość 42,7 m
Szerokość 4 m
Prędkość na powierzchni 13 w.
w zanurzeniu 7 w.
Załoga 25
Napęd
na powierzchni, dwa silniki wysokoprężne
w zanurzeniu, dwa silniki elektryczne
Uzbrojenie
3 wyrzutnie torped, 1 działko 20 mm

U-14 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu II B z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1936 roku. Wybrani dowódcy[1]: Oblt. Viktor Oehrn, Oblt. Herbert Wohlfarth, Kptlt. Gerhard Bigalk.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okręt odbył sześć patroli bojowych, podczas których zatopił 9 jednostek przeciwnika o łącznej pojemności 12 344 BRT.

3 września 1939 roku atakował polski okręt podwodny ORP „Sęp”. Po wystrzeleniu torped słyszano odgłos wybuchu i zaobserwowano plamy ropy, wskutek tego zameldowano o zatopieniu okrętu. Później okazało się jednak, że torpeda eksplodowała przedwcześnie. Fala uderzeniowa eksplozji uszkodziła poszycie okrętu i zbiornik z paliwem, nie ucierpiał jednak kadłub sztywny Sępa, przez co polski okręt nie został zniszczony. Szczątki poszycia Sępa i plama oleju napędowego, pozwoliły dowódcy niemieckiej jednostki wyciągnąć nieprawdziwy, acz logiczny wniosek o zatopieniu polskiego okrętu podwodnego[2]. 19 lutego 1940 roku w pobliżu Helgolandu U-14 był bezskutecznie atakowany przez brytyjski okręt podwodny HMS „Sunfish”.

Przez większość czasu użytkowany jako okręt szkolny we flotyllach w Gdańsku, Gdyni i Wilhelmshaven. Wycofany ze służby 3 marca 1945 roku w Wilhelmshaven, zatopiony przez załogę 5 maja 1945 roku (operacja Regenbogen).

Przypisy

  1. Uwzględniono odznaczonych Krzyżem Rycerskim.
  2. Robert Cecil Stern: The hunter hunted : submarine versus submarine : encounters from World War I to the presen. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 2007, s. 56. ISBN 1-59114-379-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. U-14 (ang.). www.uboat.net. [dostęp 23 października 2008].
  2. U-14 Typ IIB (pol.). www.ubootwaffe.pl. [dostęp 26 lutego 2012].