U-185

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
U-185
U-185
Historia
Stocznia AG Weser, Brema
Położenie stępki 1 lipca 1941
Wodowanie 2 marca 1942
 Kriegsmarine
Wejście do służby 13 czerwca 1942
Los okrętu zatopiony 24 sierpnia 1943
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność nawodna 1120 ton, podwodna 1232 tony
Długość 76,8 m (kadłuba mocnego 58,7 m)
Szerokość 6,9 m (kadłuba mocnego 4,4 m)
Zanurzenie 230 m maks. (4,7 m na powierzchni)
Prędkość 19 w. (35 km/h) na powierzchni
7,3 w. (13,5 km/h) w zanurzeniu
Napęd
2 silniki wysokoprężne MAN M9V40/46, 9-cylindrowe, 4400 KM (3300 kW)
2 silniki elektryczne SSW GU345/34, 1000 KM (735 kW)
Zasięg 25620 km (13850 Mm) przy 19 km/h (10 w.) na powierzchni
117 km (63 Mm) przy 7 km/h (4 w.) w zanurzeniu
Uzbrojenie
4 dziobowe + 2 rufowe wyrzutnie torpedowe 533 mm, 22 torpedy (lub 44 min typu A, albo 66 typu B), w pierwszych modelach 1 działo 105/45
Załoga 48 - 56 osób

U-185 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu IX C/40 z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okręt wszedł w skład 4. Flotylli U-Bootów, gdzie od 13 czerwca 1942 do 31 października 1942 odbywał szkolenie.

1 listopada 1942 włączony do 10. Flotylli jako jednostka bojowa. Odbył 3 patrole na Atlantyku, w trakcie których zatopił 9 statków o łącznym tonażu 62.761 BRT i uszkodził jeden statek (6840 BRT).

13 czerwca 1943 na północny zachód od przylądka Finisterre brytyjska łódź latająca Short Sunderland przeprowadziła atak na grupę wynurzonych U-Bootów (U-185, U-358, U-564, U-634 i U-653). Choć samolot został zestrzelony, zrzucone przez niego bomby poważnie uszkodziły U-564. Niemogąca się zanurzyć jednostka pod eskortą U-185 udała się w drogę powrotną do Francji. Następnego dnia na wodach Zatoki Biskajskiej oba U-Booty zostały wykryte przez samolot Whitley. Artyleria przeciwlotnicza obu okrętów podwodnych uszkodziła samolot, który zmuszony był wodować, ale zrzucone wcześniej bomby głębinowe zatopiły U-564. Jego dowódca i 17 członków załogi zostało wyłowionych przez U-185, który następnie przekazał ich na pokład niszczyciela Z-24.

U-185 został zatopiony 24 sierpnia 1943 roku bombami głębinowymi, w rejonie Wysp Azorskich przez samoloty Avenger i Wildcat z amerykańskiego lotniskowca eskortowego USS "Core". Zginęło 29 członków załogi i 14 rozbitków z zatopionego wcześniej U-604 a podjętych z wody przez U-185; 22 uratowano.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Report on the Interrogation of Survivors from U-604 and U-185 Sunk 11 August 1943 and 24 August 1943 (ang.). [dostęp 27 maja 2011].
  2. Marc-André Haldimann: 24 August 1943: The Sinking of U-185 (ang.). [dostęp 27 maja 2011].
  3. www.uboat.net: U-185 (ang.). [dostęp 27 maja 2011].