U-18 (1936)
| U-18 | |
| Historia | |
| Stocznia | Germania |
| Położenie stępki | 10 lipca 1935 |
| Wodowanie | 7 grudnia 1935 |
 Kriegsmarine |
|
| Wejście do służby | 4 stycznia 1936 |
| Los okrętu | samozatopienie 25 sierpnia 1944 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | na powierzchni 279 t w zanurzeniu 328 t całkowita 414 t |
| Długość | 42,7 m |
| Szerokość | 4 m |
| Prędkość | na powierzchni 13 w. w zanurzeniu 7 w. |
| Załoga | 25 |
| Napęd | |
| na powierzchni, dwa silniki wysokoprężne w zanurzeniu, dwa silniki elektryczne |
|
| Uzbrojenie | |
| 3 wyrzutnie torped, 1 działko 20 mm | |
U-18 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu II B z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1936 roku. Wybrani dowódcy[1]: Oblt. Ernst Mengersen, Oblt. Karl Fleige.
Historia [edytuj]
Okręt służył w kilku flotyllach pod wieloma dowódcami. Zatopiony 20 listopada 1936 roku w Zatoce Lubeckiej wskutek kolizji z torpedowcem T-156; zginęło 8 członków załogi. Podniesiony kilka dni później, ponownie wcielony do floty we wrześniu 1937. W czasie II wojny światowej do lutego 1940 wykorzystywany operacyjnie przeciwko Polsce i na Morzu Północnym. Później wykorzystywany do celów szkoleniowych (Kilonia, Gdańsk, Gdynia).
Przetransportowany drogą lądową na Morze Czarne i wcielony w maju 1943 roku do 30. Flotylli w Konstancy (Rumunia). 20 sierpnia 1944 roku uszkodzony podczas sowieckiego nalotu na port, 25 sierpnia zatopiony przez własną załogę. Wydobyty przez Rosjan pod koniec 1944 roku, ponownie zatopiony z powodu nieopłacalności remontu.
U-18 wziął udział w 14 patrolach bojowych (z czego 9 na Morzu Czarnym), podczas których zatopił 2 statki, jeden okręt pomocniczy (sowiecki trałowiec), uszkodził jeden statek i okręt.
Przypisy
- ↑ Uwzględniono odznaczonych Krzyżem Rycerskim.
Bibliografia [edytuj]
- U-18 (ang.). www.uboat.net. [dostęp 24 października 2008].
- U-18 Typ IIB (pol.). www.ubootwaffe.pl. [dostęp 3 maja 2011].
|
||||||||||||||||||||
.svg){kind=small}
