SM U-20
| U-20 | |
 U-20 po wejściu na mieliznę |
|
| Typ | U-19 |
| Historia | |
| Stocznia | Kaiserliche Werft |
| Położenie stępki | 7 listopada 1911 |
| Wodowanie | 18 grudnia 1912 |
 Kaiserliche Marine |
|
| Nazwa | U-20 |
| Wejście do służby | 5 sierpnia 1913 |
| Los okrętu | samozatopienie 5 listopada 1916 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Długość | 64,15 m |
| Zanurzenie testowe | 50 m |
| Prędkość • na powierzchni • w zanurzeniu |
15,4 węzła (28,5 km/h) 9,5 węzła (17,6 km/h) |
| Zasięg | 9700 mil (18 000 km) |
| Napęd | |
| 2 śruby
2 × 8-cylindrowy silnik diesla MAN-1700 PS (1700 KM) 2 × silnik elektryczny AEG-1200 PS (1200 KM) 320 obr. |
|
| Uzbrojenie | |
| 4 wyrzutnie torped (kal. 50 cm)
1x SK L/30 kal. 8,8 cm 1x Hotchkiss M1879 kal. 3,7 cm |
|
U-20 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu U-19 z okresu I wojny światowej, niechlubnie wsławiony zatopieniem liniowca RMS „Lusitania”.
Historia [edytuj]
Okręt zamówiony został 25 listopada 1910 w stoczni Kaiserliche Werft w Gdańsku. Stępkę położono 7 listopada 1911, wodowanie miało miejsce 18 grudnia 1912. Wcielony do służby 5 sierpnia 1913. Pierwszym dowódcą był Kptlt. Otto Dröscher, 16 grudnia 1914 zastąpił go Kptlt. Walther Schwieger.
Podczas 7 patroli bojowych U-20 zatopił 37 statków o łącznej pojemności 145 829 BRT i uszkodził dwa (2643 BRT).
4 listopada 1916 U-20 wpadł na mieliznę u wybrzeży Danii; następnego dnia został wysadzony przez swoją załogę.
Zatopienie Lusitanii [edytuj]
7 maja 1915 U-20 patrolował wody u południowych wybrzeży Irlandii. Dowódca Walther Schwieger dostrzegł za pomocą peryskopu duży statek, który zidentyfikowano jako RMS „Lusitania”. Wystrzelono w jego kierunku jedną torpedę, która uderzyła w sterburtę na wysokości mostku. Chwilę potem nastąpiła kolejna, silna eksplozja. Statek zaczął szybko tonąć – zniknął z powierzchni morza po 18 minutach.
W wyniku zatonięcia liniowca śmierć poniosło ok. 1200 pasażerów i członków załogi, w tym 139 obywateli neutralnych wówczas Stanów Zjednoczonych.
Bibliografia [edytuj]
|
||||||||
