U-218

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

U-218 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu VII D z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1942 roku[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

U-218 odbył 10 patroli bojowych mających na celu stawianie min na północnym i środkowym Atlantyku oraz Morzu Karaibskim. Zatopił dwie niewielkie jednostki pływające o łącznej pojemności 346 BRT, uszkodził norweski zbiornikowiec (7361 BRT) i okręt desantowy HMS "Empire Halberd" (7177 BRT)[2].

Podczas patroli U-Boot został kilkakrotnie uszkodzony. Poddany Aliantom w maju 1945 w Bergen (Norwegia), przebazowany do Loch Ryan (Szkocja); zatonął po zerwaniu 4 grudnia 1945 w ramach operacji Deadlight.

Wrak U-218 został odnaleziony i zidentyfikowany w 2001 roku.

Przypisy

  1. Typ VII D skonstruowano jako podwodny stawiacz min. Do służby weszło 6 jednostek: U-213, U-214, U-215, U-216, U-217 i U-218.
  2. Minie postawionej przez U-218 przypisywano zniszczenie trawlera HMS "Kurd" (10 lipca 1945 u wybrzeży Kornwalii), jednak najprawdopodobniej zatonął on podczas oczyszczania brytyjskiej zapory minowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. www.uboat.net: U-218 (ang.). [dostęp 10 marca 2009].
  2. U-218 Typ VIID (pol.). [dostęp 26 grudnia 2011].
  3. Marek Twardowski. Operacja „Deadlight”. „Morza, Statki i Okręty”. III (6 (13)), s. 61-70, 1998. Warszawa: Magnum-X. ISSN 1426-529X.