U-220

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
U-220
Historia
Stocznia Germania
Położenie stępki 16 czerwca 1941
Wodowanie 16 stycznia 1943
 Kriegsmarine
Wejście do służby 27 marca 1943
Los okrętu zatopiony 28 października 1943
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1763 t (nawodna)
2177 t (podwodna)
Długość 89,80 m
Szerokość 9,20 m
Zanurzenie 4,71 m
Prędkość 17 węzłów (nawodna)
7 węzłów (podwodna)
Napęd
2 silniki wysokoprężne o mocy maksymalnej po 2400 KM
2 silniki elektryczne o mocy po 550 KM
Zasięg 18 450 Mm przy 10 w. (nawodny)
93 Mm przy 4 w. (podwodny)
Uzbrojenie
1 działo kal. 105 mm
1 działko plot. kal. 37 mm
1 działko plot. kal. 20 mm
2 wyrzutnie torped kal. 533 mm (13 torped zapasowych)
66 min morskich
Załoga 52-60 oficerów i marynarzy

U-220niemiecki okręt podwodny (U-Boot) z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

U-220 był dużym podwodnym stawiaczem min typu X B. Jak wszystkie osiem jednostek typu został zbudowany w stoczni Krupp Germaniawerft w Kilonii. Zamówienie na okręt złożono 6 sierpnia 1940 roku. U-220 został zwodowany 16 stycznia a do służby w Kriegsmarine wszedł 27 marca 1943 roku.

Na czas szkolenia okręt został przydzielony do 4. U-Flotille bazującej w Stettin. 1 września 1943 roku U-220 wszedł w skład 12 U-Flotille z Bordeaux. Przez cały okres służby w Kriegsmarine dowódcą okrętu był Oblt. Bruno Barber.

U-220 odbył jeden patrol bojowy na Atlantyku. Wypłynął z Bergen 8 września 1943 roku, kierując się w stronę Nowej Fundlandii, gdzie wykonał zadanie postawienia przenoszonych min. Następnie skierował się na centralny Atlantyk, gdzie miał zaopatrywać w paliwo, uzbrojenie i żywność inne niemieckie okręty podwodne. Jedynym zaopatrzonym przez U-220 U-Bootem był U-603. 16 października dwóch członków załogi zostało zmytych przez fale z pokładu okrętu i utonęło w oceanie[1].

Rankiem 28 października 1943 roku piloci dwóch samolotów z lotniskowca eskortowego USS "Block Island" (CVE-21), patrolującego w składzie TG 21.16 akwen na północ od Azorów: Grumman Avenger (por. F. R. Murray) oraz Grumman Wildcat (chor. G. L. Handshuh) wykryli wynurzony U-220 i przypuścili atak z broni pokładowej oraz bombami głębinowymi. W wyniku ataku U-220 zatonął wraz z całą załogą (54 marynarzy)[2].

Na minach postawionych przez U-220 u wybrzeży Nowej Fundlandii zatonęły 19 października 1943 roku dwa statki z konwoju WB-65: "Delisle" i "Penolver" o łącznym tonażu 7199 BRT[3].

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • 27.03.1943. – 28.10.1943. Oblt. Bruno Barber

Przydział do flotylli[edytuj | edytuj kod]

  • 27.03.1943. – 31.08.1943: 4 U-Flottille Stettin
  • 1.09.1943 – 28.10.1943: 12 U-Flottille Bordeaux

Odbyte patrole bojowe[edytuj | edytuj kod]

  • Liczba patroli bojowych – 1
  • Ilość zatopionych statków – 2 (łączny tonaż 7199 BRT)
  • Ilość zaopatrywanych okrętów – 1

Przypisy

  1. uboat.net [dostęp 21 grudnia 2009]
  2. Dictionary of American Naval Fighting Ships [dostęp 21 grudnia 2009]
  3. uboat.net [dostęp 21 grudnia 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Waldemar Trojca, U-Bootwaffe 1939-1945. Cz. 3, Warszawa 1999, ISBN 83-86208-88-0
  2. uboat.net [dostęp 21 grudnia 2009]