U-220
| U-220 | |
| Historia | |
| Stocznia | Germania |
| Położenie stępki | 16 czerwca 1941 |
| Wodowanie | 16 stycznia 1943 |
 Kriegsmarine |
|
| Wejście do służby | 27 marca 1943 |
| Los okrętu | zatopiony 28 października 1943 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | 1763 t (nawodna) 2177 t (podwodna) |
| Długość | 89,80 m |
| Szerokość | 9,20 m |
| Zanurzenie | 4,71 m |
| Prędkość | 17 węzłów (nawodna) 7 węzłów (podwodna) |
| Zasięg | 18 450 Mm przy 10 w. (nawodny) 93 Mm przy 4 w. (podwodny) |
| Załoga | 52-60 oficerów i marynarzy |
| Napęd | |
| 2 silniki wysokoprężne o mocy maksymalnej po 2400 KM 2 silniki elektryczne o mocy po 550 KM |
|
| Uzbrojenie | |
| 1 działo kal. 105 mm 1 działko plot. kal. 37 mm 1 działko plot. kal. 20 mm 2 wyrzutnie torped kal. 533 mm (13 torped zapasowych) 66 min morskich |
|
U-220 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) z okresu II wojny światowej.
Spis treści |
Historia [edytuj]
U-220 był dużym podwodnym stawiaczem min typu X B. Jak wszystkie osiem jednostek typu został zbudowany w stoczni Krupp Germaniawerft w Kilonii. Zamówienie na okręt złożono 6 sierpnia 1940 roku. U-220 został zwodowany 16 stycznia a do służby w Kriegsmarine wszedł 27 marca 1943 roku.
Na czas szkolenia okręt został przydzielony do 4. U-Flotille bazującej w Stettin. 1 września 1943 roku U-220 wszedł w skład 12 U-Flotille z Bordeaux. Przez cały okres służby w Kriegsmarine dowódcą okrętu był Oblt. Bruno Barber.
U-220 odbył jeden patrol bojowy na Atlantyku. Wypłynął z Bergen 8 września 1943 roku, kierując się w stronę Nowej Fundlandii, gdzie wykonał zadanie postawienia przenoszonych min. Następnie skierował się na centralny Atlantyk, gdzie miał zaopatrywać w paliwo, uzbrojenie i żywność inne niemieckie okręty podwodne. Jedynym zaopatrzonym przez U-220 U-Bootem był U-603. 16 października dwóch członków załogi zostało zmytych przez fale z pokładu okrętu i utonęło w oceanie[1].
Rankiem 28 października 1943 roku piloci dwóch samolotów z lotniskowca eskortowego USS "Block Island" (CVE-21), patrolującego w składzie TG 21.16 akwen na północ od Azorów: Grumman Avenger (por. F. R. Murray) oraz Grumman Wildcat (chor. G. L. Handshuh) wykryli wynurzony U-220 i przypuścili atak z broni pokładowej oraz bombami głębinowymi. W wyniku ataku U-220 zatonął wraz z całą załogą (54 marynarzy)[2].
Na minach postawionych przez U-220 u wybrzeży Nowej Fundlandii zatonęły 19 października 1943 roku dwa statki z konwoju WB-65: "Delisle" i "Penolver" o łącznym tonażu 7199 BRT[3].
Przebieg służby [edytuj]
Dowódcy [edytuj]
- 27.03.1943. – 28.10.1943. Oblt. Bruno Barber
Przydział do flotylli [edytuj]
Odbyte patrole bojowe [edytuj]
- Liczba patroli bojowych – 1
- Ilość zatopionych statków – 2 (łączny tonaż 7199 BRT)
- Ilość zaopatrywanych okrętów – 1
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Waldemar Trojca, U-Bootwaffe 1939-1945. Cz. 3, Warszawa 1999, ISBN 83-86208-88-0
- uboat.net [dostęp 21 grudnia 2009]
|
|||||||||||
.svg){kind=small}
